நட்பின் கர்வம்! (நினைவுக் குறிப்புக்கள்:2)

'நடுப்பங்கு’ துரை' என்றால் திருப்பூரில் தெரியாதவர்கள் இருக்க முடியாது.

நியாயவான்;இலக்கியத் தேனி; நெஞ்சில் பட்டதை நேர்படச் சொல்லும்  நேர்மையாளர். பாரம்பரியமான குடும்பத்தில் பிறந்து பகட்டில்லாமல் வாழும் எளிய உணர்வாளர்; எனது அன்பிற்குரிய நண்பர்.

இதுதான் திருப்பூர் ’நடுப்பங்கு’ நாச்சிமுத்துக் கவுண்டர் துரைசாமி அவர்களின் விலாசம்.

‘நடுப் பங்கு’ என்பது அவரது பூர்வீகச் சொத்தின் பாகப்பிரிவினையில் கிடைத்த நடுப்பாகத்தின் காரணப் பெயர். துரைசாமி என்ற பெயர் நூற்றுக் கணக்கில் திருப்பூரில் இருக்கலாம். ஆனால் உலகப்பிரசித்தி பெற்ற இப் பனியன் நகரில் ‘நடுப் பங்கு துரை’ என்றால் ஒரே ஒருவர்தான்;அவர்தான்  எனது நண்பர்.

சில மாதங்களுக்கு முன்-  
தான் பங்கேற்றுக் கட்டிவரும் கொங்கு காடை குலத்தவரின் குலதெய்வக் கோவிலான ‘காங்கேயம் கீரனூர் ‘ஸ்ரீ செல்வநாயகி அம்மன் திருக்கோயில் கட்டுமானப் பணிகளைப் பார்த்து வரலாம்; நீங்களும் வாருங்கள்’ என்றழைத்தார்.

விலை உயர்ந்த காரை, அவரே ஓட்டி வர நானும் எனது இன்னொரு நண்பரும் மற்றொருவரும் அமர்ந்து கொண்டு திருப்பூரிலிருந்து  காங்கேயத்துக்குப் பயணித்தோம்.

கார் ஓட்டுவதில் அதீத ஆர்வம் கொண்டவர் திரு.’நடுப்பங்கு’ துரை என்பதை அப்போதுதான் தெரிந்து கொண்டேன்.

வெகு லாவகமாக அவர் காரை ஓட்டிச் சென்றதைப் பார்க்கப் பார்க்க எனது நினைவுகள் பின்னோக்கிச் சென்றன….

பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அப்போது வெகு பிரபலமான ஏற்றுமதி நிறுவனம் ஒன்றில் மக்கள் தொடர்பு அதிகாரியாகவும் அதன் நிறுவனத் தலைவருக்குச் செயலாளராகவும் இருந்தேன்.

எனக்கும் அந்த நிறுவனத்தின் தலைவருக்கும் ‘முதலாளி- தொழிலாளி’ பாவ நிலை இல்லாது, உடன்பிறந்தவர்களின் உறவு நிலையையும் தாண்டிய உண்மைமிகுந்த நேசநிலை நிமிர்ந்திருந்த காலம் அது.

உடல்,பொருள்,ஆவி மூன்றும் ஒன்றிணைந்த உயர்வான நட்பின் அடிப்படையில் எங்கள் அன்பும் நட்பும் நம்பிக்கைகளும் சேர்ந்திருக்க,
‘என்கடன் பணி செய்து கிடப்பதே’ என்றிருந்தேன்.

அவருடைய நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியில் அவரையும் மிஞ்சிய அக்கறையும் ஆர்வமும் நான் கொண்டிருந்ததை எனக்கு நெருக்கமான பத்திரிகை உலக நண்பர்கள்கூட கிண்டல் அடிப்பார்கள்.

எனது குழந்தைகளை அருகிருந்துக் கவனித்து ‘அவர்களுக்கு என்ன தேவை?’ என்பதை எல்லாம்கூட மறந்து விட்டு, ‘அவரும் அவரது நிறுவனமும் வானுயரப் பேர் கொண்டு நிலைத்திருக்க வேண்டும்’ என்பதில் மட்டுமே எனது கவனம் அப்போது என்னை உணர்வுப்பூர்வமாக ஆட்கொண்டிருந்தது.

எனது உழைப்பை முழுமனதோடு உணர்ந்திருந்த அவர் (நிறுவனத் தலைவர்) தன் உடன்பிறந்த சகோதரர்களுக்குத் தரும் இடத்துக்குச் சற்றும் குறையாத அன்பையும் வாஞ்சையையும் உரிமையையும் எனக்குத் தந்திருந்தார்.

தொழில் நிமித்தமாக அடிக்கடி வெளிநாடுகளில் இருப்பார். எந்த நாட்டிலிருந்தாலும் தினசரி என்னுடன் பேசிக் கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொண்டிருப்பார்.

உள்நாட்டில் இருக்கும்போதெல்லாம் என்னைத் தனது காரில்  முன் இருக்கையில் அமர்த்திக் கொண்டு வெளியில் அடிக்கடி பயணிப்பது சகஜமான ஒன்று.

மிக விலை உயர்ந்த கார்; அருமையான டிரைவர். இருந்தும் கூட டிரைவரைப் பின் சீட்டில் உட்கார வைத்து விட்டுக் காரை ஓட்டிச் செல்லும் வழக்கம் அவருடையது.

‘டிரைவர்- முதலாளி’ என்ற பாகுபாடெல்லாம் அவருக்குக் கிடையாது. 
கார் ஓட்டுவதில் அவருக்கிருந்த  அலாதிப் பிரியம்கூட இந்த வேறுபாட்டை அகற்றி இருக்கலாம்.

எங்கள் பயண நேரங்களில் நிறுவன வளர்ச்சிக்கான பணிகள், அரசுத் தொடர்பான வேலைகள் மற்றும் உலக விவகாரங்கள் அனைத்தும் மாறி மாறி அலசப்படும்; மிக ஆழமாகச் சிந்தித்து கடுமையாக உழைத்து அந்தத் தொழிலுக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்து, இந்தியாவில் மட்டும் இல்லாமல், உலக அளவில் தனது ஏற்றுமதித் தொழிலுக்கு உரிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்த திறமையும் உழைப்பும் கொண்டவர் அவர்.

இன்று அதே தொழிலில் நேர்மையற்றவர்கள் புகுந்து, அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் அரசியல் சக்திகளுடன்  கைகோர்த்துக் கொண்டு அடித்து வரும் கொள்ளைகள் அம்பலமாகிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இவர் ‘அந்தத் தொழில் என்ன?’ என்பதே தெரியாதிருந்த காலத்தில்.அதை நேர்மையோடும் நிஜமான உழைப்போடும் கட்டுக் கோப்பான நிர்வாகத்தோடும், தன் உடன்பிறந்த சகோதரர்களின் கூட்டுறவாலும் உயர் தொழில் நுட்பங்களைப் புகுத்தி பல ஆயிரம் தொழிலாளர்களுக்கு வேலை வாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தி உலக நாடுகள் பலவற்றிலும் இந்த தொழிலுக்கு மரியாதையை ஏற்படுத்தி அதன் ஏற்றுமதியில் பல்வேறு சாதனைகளைப் புரிந்திருக்கிறார் என்பது ஒரு வியக்க வைக்கும் உண்மைதான்.

அவரது கடின உழைப்புக்கும் நவீனத் தொழில் நுட்பத்துக்கும் ‘அந்தத் தொழிலுக்கு அவர்தான் இந்தியாவின் முன்னோடி’ என்பதற்கு நானே ஒரு அசைக்க முடியாத சாட்சி. 

இன்று நான் அவருடன் இல்லை என்றாலும் அந்த உண்மையும் நேர்மையும் மறைந்து விடாது.

ஏற்றுமதித் தொழிலில் அவர் நிறுவனம் கொடிகட்டிப் பறந்த சூழ்நிலையில், நான் அவருடைய செயலாளராகவும் அவருடைய நிறுவனத்தின் மக்கள் தொடர்பு அதிகாரியாகவும் இருந்ததும் என்னுடனான பயண நேரங்களும் அதன் கலந்துரையாடல்களும் அவருக்குக் கிடைத்த அறிவார்ந்த வடிகால்; Refreshment. என்பது மிகையல்ல.

இந்தக் கலந்துரையாடல்களின் அடிப்படையில்தான் அவருடைய தொழில்துறை அனுபவம் மற்றும் சிந்தனைகளை அப்போதைய பிரபலமான வார இதழில் தொடர் கட்டுரையாக அவருக்காக,அவர் பெயரில் 52 வாரங்கள் தொடர்ந்து என்னால் எழுத முடிந்தது.

.

இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், நிறுவனத்தின் பணிகள் பொருட்டு அநேகமாக, தினசரி வாடகைக் கார் எடுத்துக் கொண்டு நான் பல்வேறு இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியவனாயிருந்தேன்.

அப்போதெல்லாம், நிறுவனத் தலைவர் சென்னையில் இருந்தால், அவர் இருக்கும் நாட்களில் தினசரி அவரது இல்லத்துக்குச் சென்று அவர் அலுவலகத்துப் புறப்படத் தயாராகும் வரையில் காத்திருந்து,தயாரானதும் அவருடன் காலை உணவு அருந்தி விட்டு,பின் அலுவலகம் வரை அவருடன் அவரது காரில்  சென்று அலுவலகத்தில் அவரை விட்டு விட்டுப் பிறகு எனது பணிகளை மேற்கொள்வேன்.

இதில்,என்ன வேடிக்கை என்றால். நான் காலையில் வாடகைக்கு எடுத்த கார் அவரது வீட்டிலிருந்து அலுவலகம் செல்லும் வரை எங்கள் பின்னாலேயே வரும்; சில சமயம் நாங்கள் அலுவலகத்துக்குக் காலையில் செல்லாமல் வேறு முக்கியப் பிரமுகர்களைப் பார்பதற்கோ வேறு நிகழ்ச்சிகளுக்கோ செல்ல வேண்டியிருந்தால், நான் எடுத்த வாடகைக் கார் எங்கள்  காருக்கு
பின்னாலேயேதான் வரவேண்டியிருக்கும்.

‘அந்த வாடகைக் கார் எங்கள் பின்னாலேயே சுற்றிச் சுற்றி வரவேண்டியிருந்தது தேவை இல்லாத வெட்டிச் செலவுதான்’ என்றாலும் நிறுவனத் தலைவரின் நெருக்கடி மிக்க நேரத்துக்கு முன் அது தவிர்க்க 
முடியாத அவசியச் செலவுபோல் ஆகி விடுவதுண்டு.

  

இது அவருக்கும் தெரியும்;எனக்கும் புரியும்.

இப்படி அடிக்கடி நிகழ்ந்து, அலுவலகப் பணிகளுக்காக எடுக்கப் படும் வாடகைக்காரின் வீண் ஓட்டம் பற்றி அறிந்து வைத்திருந்த அவருடைய மைத்துனர் ஒருவர், ஒருநாள் என்னிடம், ”ஏன் பாலா, நீங்கள் சொந்தமாகவே ஒரு காரை மாமாவிடம் சொல்லி வைத்துக் கொள்ளலாமே? எதற்கு வாடகை காரை எடுத்துக் கொண்டு அது வீணாக ஓட வேண்டும்? என்று (உண்மையான அக்கறையில்தான்) கேட்டார்.

எனக்கும் நிறுவனத் தலைவருக்குமான சந்திப்புக்கள், நான் அவருடன் பயணப் படும் நேரங்களில் எங்களுக்குள் பரஸ்பரம் கலந்து பேசும் கருத்துக்கள், நிர்வாக விஷயங்கள் இவற்றின் பின்னணியில், நான் முன்சீட்டில் அமர்ந்தவாறு நிறுவனத் தலைவரின் எண்ணங்களை மட்டுமல்லாது வெகு லாவகமாகக் கார் ஓட்டும் அழகையும் ரசித்தவாறு.எங்களுக்கிடையே இருக்கும் நட்பின் இறுக்கம் குறித்தான கர்வத்தையும் முன்நிறுத்தி  அவரிடம் பதிலுக்குக் கேட்டேன்:

”ஏன் மாப்பிள்ளை. ஒரு கோடீஸ்வரர் டிரைவராக இருக்க நான் பயணம் செய்யும் வாய்ப்பை அந்த சொந்தக் கார் தருமா?

நிறுவனத் தலைவரின் மைத்துனர் என்ன பதில் சொல்வார்?

“ம்ம்ம்…நடக்கட்டும் உங்கள் ராஜாங்கம்” என்று - பொறாமை இன்றிப் புன்னகைத்தார்.

அந்த நினைவே இப்போது திரு.நடுப்பங்குத் துரை அவர்கள் கார் ஓட்டும் அழகில் தோன்றிடச் சொன்னேன்:

”பிரதர்,எனக்குள்ள வசதிக்கு ஒரு சைக்கிளைக் கூட வாங்க முடியாது,ஆனால் எப்போதும் கோடீஸ்வரர்கள் கார் ஓட்ட நான் அவர்களுடன் பயணம் செய்யும் வாய்ப்பை அல்லவா,குருநாதன் எனக்குத் தந்திருக்கின்றான் பாருங்கள்”

கொஞ்சம்கூடச் சங்கடப்படாதவராய், நண்பர் திரு,நடுப்பங்கு துரை அவர்கள் சொன்னார்:

“அர்ஜுனனுக்குத்தான் கிருஷ்ணன் தேரோட்டி; இங்கு கிருஷ்ணனுக்கு நான் காரோட்டி; அதில் கர்வம் கொள்கிறேன்,பிரதர்.”

’அங்கே அர்ஜுனன் வில் வித்தைக்காரனாயிருந்தான்.

இப்போது சொல் வித்தைக்காரனோ?’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

சொல்லுவதெல்லாம் உண்மை! (தொகுதி:2)

நினைவில் கொள்ளுங்கள்:

இந்தச் சொற்கள்:

எனது அறிவின் விலாசம் அன்று;

உங்கள்

விலாசங்களின் தொகுப்பு!

இவண்-
கிருஷ்ணன்பாலா

26

ஏ அறிவே,
உறைக்குள் இருக்கும்வரை

புத்தியாய் இரு:

வெளியில் வந்தால்

கத்தியாய் இரு!

27

சிங்கம் கர்ஜிக்கும்போது

சிறு நரிகள்

ஊளையிடத்தான் செய்யும்;

நரிகள் ஊளையிடுவதை
விமர்சனம் என்று
கருதலாகாது;

அதை-

’அச்சத்தின் எதிரொலி’

என்றேதான் ஏற்க வேண்டும்!

28

சுயநயலத்துக்காக விழையும்

 நட்பைவிட,

பொதுநலத்துக்காகக்

கொள்ளும் பகைமை மேலானது.

29

எனக்குத் தெரிந்த விஷயங்களுக்கு

 நான் அரசன்;

தெரியாத விஷயங்களுக்கு:

ஆலோசகன்

30

‘இன்பத்தை நாம்

எவ்வாறு அடைந்திருக்கின்றோம்?’

என்பதை –

நாம் கடந்து வந்த

துன்பத்தால் உணருங்கள்;

‘துன்பத்தில்

ஏன் துவண்டு நிற்கிறோம்?’

என்பதை

நாம் ருசித்துவந்த

இன்பத்தால் அளந்து காணுங்கள்!

  

31

அயோக்கியர்களின்

கடைசிப் புகலிடம்

அரசியல் என்பது

பரிணாமம் பெற்றுவிட்டது.

இன்று  -

அயோக்கியர்களின்

கடைசிப் புகலிடம்: ஆன்மீகம்.   

32

‘தன்னம்பிக்கை’

என்ற சொல்லை

கோழைகள்

அண்ணாந்து பார்க்கின்றார்கள்;

வீரர்களோ

குனிந்து பார்க்கின்றார்கள்.

33

அழுகையும் துயரமும்

கோழைத்தனத்தின்

முகவரிகள்.

ஆனால்-

அவை,

மனசாட்சியோடு

இருக்கின்றவரையில்

உங்கள்

வீரத்தின் விளைநிலங்கள்!

34

அழுகை என்பது

உங்கள் மனதின்

அழுக்குகளை

அடித்து வரும்

வெள்ளமாக இருக்கட்டும்;

பிறர் மனதின்

இரக்கத்தைக் கரைத்து

அடித்துச் செல்லும்

பள்ளமாக இல்லாதிருக்கட்டும்!    

35

தீமைகள் விலகுவதற்காகப்

பிறருக்கு உள்ளன்போடு

எடுத்துச் சொல்வது அறிவுரை;

தீமைகளே உருவாகாதிருக்க

உண்மைகளைத்

துணிவோடு

சொல்வது: அறவுரை!

36

அனுபவம் என்பது

அறிவுரை மட்டுமே

கூறுவதன்று;

அறிவுரையை

ஏற்றுக் கொள்வதும்தான்.

37

‘சிற்றுளி சிதைக்கிறதே’

என்று

பாறை வருத்தப் படும்;

அதைப் புரிந்தவர்களோ –

‘அங்கே சிலை ஆகிறதே’

என்று சிந்திக்கின்றார்கள்.

38

ஜனநாயகத்தில் ஒருவன் மகிழ

லட்சம் பேர்  ஏமாறுகிறார்கள்;

இலக்கியத்தில் ஒருவன் ஏமாற்ற

லட்சம் பேர் மகிழ்கின்றார்கள்.

39

'விதியை வெல்வதாக'

யாரும் வீர வசனம் பேசலாம்;

ஆனால் –

‘அப்படிப் பேசவைப்பதே

விதிதான்’

என்பதை

மதி கொண்டு யாரும் உணர்வதில்லை!


40

பேரண்டம் எனப்படும்

பிரபஞ்சத்தின்

அணுப்பிண்டங்கள் நாம்;

பிறகு

நாம் எப்படிப்

பிறர் பஞ்சத்தைத் தீர்க்க முடியும்?

41

காந்தி அண்ணலைத்

தவிர்த்து,

சிலர்

கடந்த காலத் தவறுகளையும்

குற்றங்களையும்

’சத்திய சோதனையின் நகலில்’

அப்பட்டமாகச் சொல்லும்

தைரியத்துக்குப் பெயர்:

உண்மையை உரைப்பதல்ல;

அதைவிட மேலான

உண்மைகளை மறைப்பதற்காகப்
பேசும் பெரிய பொய் அது!.!

42

ராட்டையில்

நூல் நூற்கக்

கற்றுத் தந்தது காந்தீயம்;

ஆனால்
அதே ராட்டையில்

கயிறு திரிக்கக்

கற்றுக் கொண்டது: காங்கிரஸ்!

43

நல்ல ஊருக்குத்

திசை காட்டும்

வழிகாட்டி மரம்,
நடுச் சந்தியில்தான்

நிற்கும்;

அதன் பயன்
வழிப் பயணருக்கு மட்டுமே புரியும்;
செக்கு மாடுகளுக்கு எங்கே தெரியும்?

44

‘வாயுள்ளவர்தான்

வக்கீலாக

நிலைக்க முடியும்!’

இது –

நீதி மன்றத்தில்

நிரூபிக்கப் பட்ட உண்மைதான்!

ஆனால்-

வாய்மையுள்ளவர்தான்

வக்கீல் என்பதற்கு

அவர்களுடைய

சட்டப் படிப்பு வழங்கிய

சான்றிதழ்கள்

சாட்சியம் அளிப்பதில்லை.

45

‘கதவைத் திற;

காற்று வரட்டும்’

என்றான்,

அந்தக் கபட சந்நியாசி.

அவள்

கதவைத் திறந்து வைத்தாள்.

விளவு:

வீட்டுக்குள் சன்யாசி;

வெளியில் அவள் கணவன்- பரதேசி.

கதவைத் திறந்து

உறங்கி விட்டால் –

காற்றும் வரும்;

கள்ளர்களும் வருவார்கள்.

விழிப்போடு இருப்போர்க்கே

விஷயம் புரியும்!.

46

இலக்கியத்தில்

எனக்குப் பிடித்தது:

எழுத்ததிகாரமும்

சொல் அதிகாரமும்தான்.

மற்றெந்த அதிகாரத்தையும்

தீர்மானிக்கின்ற அதிகாரம்

எழுத்துலகில் எவனுக்குமில்லை.

47

விபச்சாரத்தனங்களுக்கு

ஜன நாயகத்தில் வேண்டுமானால்

‘மெஜாரிட்டி’ என்பது
தீர்மானிக்கின்ற சக்தியாக

இருக்கலாம்;

ஆனால்-

இலக்கியச் சிந்தனைகளில்
அது எடுபடாது.

இங்கு மைனாரிட்டியே
தீர்ப்பெழுதும்
திறமையைக் கொண்டுள்ளது.

48

’மக்கள் தீர்ப்பே

மகேசன் தீர்ப்பு’

என்பது

தேர்தல் முடிவுகளில்.

அதே மகேசன் தீர்ப்பு,

’தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களால்

தேர்தலுக்குப் பிறகு

மக்களுக்கு வழங்கப் படுகிறது’

என்பதையும்

ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

49

தமிழை

நான் சிந்திக்கும்போது

தலை நிமிர்கின்றேன்;

தமிழர்களைச்

சிந்திக்கும்போது

தலை குனிகின்றேன்.

50

‘முற்றுப்புள்ளி’

ஒரு

வாக்கியத்தின் முடிவு

என்பதைவிடவும்

அடுத்த வாக்கியத்தின்

ஆரம்பம்

என்பதை ஆராதிக்கின்றேன்!


(சொற்கள் சுடரும்)

நெருப்பின் விருப்பு! (நினைவுக் குறிப்புக்கள்:1)

எனது நண்பரும் பத்திரிகை உலகின் ஜாம்பவானுமான திரு ராவ் (ராகவேந்திரா கவாலே) அவர்கள் முன்பு ஒரு முறை (1999களில் என்று நினைவு)  ‘தமிழகத்தின்  பிரபலமான வார இதழ் குழுமத்தில் என்னை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்’ என்று விரும்பி, அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார்.

எனக்கு ‘அங்கு பணியாற்றுவது எனது வெகு சுதந்திரக் குறிக்கோளுக்கு விரோதமானது’  என்பது உள்ளங்கையிடை  நெல்லிக் கனி’ எனத் தெளிந்திருந்த போதும், திரு.ராவ் அவர்கள் சொன்னாரே என்பதற்காகவும் அவரது அன்பையும் நம்பிக்கையையும் உதாசீனம் செய்யக் கூடாது என்பதற்காகவும் அந்தப் பிரபல வார இதழ் நிர்வாக இயக்குநனர் அவர்களை,அழைப்பின் பேரில் சந்திக்கச் சென்றேன்.

திரு ராவ் அப்போது அந்த வார இதழின் குழுமப் பத்திரிகைகளுக்கு ஆசிரியராகவும் பதிப்பாளராகவும்  இருந்தார்.

நான் ’மாதச் சம்பளம் பெற்று ஓரளவேனும் குடும்பம் நடத்தும் வசதியில் இருக்க வேண்டும்’ என்ற அன்பினாலும்  ‘எடுத்த காரியத்தைப் பளிச்சென்று முடிக்கும் திறமையாளனைப் பயன் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்’ என்ற அக்கறையினாலும் உள்ளன்போடு திரு. ராவ் அவர்கள் விரும்பி இந்த ஏற்பாட்டைச் செய்திருந்தார்.

எனினும் என் மனம் அப்போது அதற்கும் முந்தைய நினைவுகளில் சுழன்றது:

1972களில் இதே வார  இதழில் எப்படியாவது சேர்ந்து விட வேண்டும் என்று துடியாய்த் துடித்து அலைந்தவன் நான்.

காரணம் கவியரசு கண்ணதாசன்  அவர்களின் கவிதைகள் வாரம் தோறும் அதில் வெளியாகிக் கொண்டிருந்ததால் அதில் பித்துப் பிடித்துப்போன என் மனது அதில் ஒரு உதவி ஆசிரியனாகச் சேர்வது ஒன்றே வாழ்வின் உன்னத நிலை’ என்று கனவு கண்டு வந்திருந்தது. பல நாட்கள் முயன்றும் அந்த வார இதழின் இரும்புக் கேட்டை தாண்டி அப்போது உள்ளே செல்ல முடியவில்லை.

பிறகு மூதறிஞர் இராஜாஜி அவர்களைச் சந்திக்கப் போய்,ஸ்ரீ சதாசிவம் அவர்களிடம் அனுப்பப்பட்டு,அவருக்குச் செயலாளராகவும் கோகுலம் இதழின் ஆசிரியராகவும் இருந்த ’ஆத்மா’ என்று அனைவராலும் அழைக்கப்படும் திரு.கே. ஆர்.ஆத்மநாதன் அவர்களின் கீழ் கோகுலம்,கல்கி,ஸ்வராஜ்யா இதழ்களில் சேர்ந்து விட்டேன்.

30 ஆண்டுகளுக்கு முன் எந்த இரும்புக் கதவுகள் எனக்குத் திறக்க மறுத்தனவோ அந்த இரும்புக் கதவுகள் இப்போது மரியாதை கலந்த அன்போடு என்னை வரவேற்றன.(உபயம்: திரு ‘ராவ்’)

ஆனால்,முன்னாளில் இருந்த பித்து அப்போது முற்றிலும் என்னை விட்டுப் போயிருந்தது.

சுறுசுறுப்புக்கும் துணிச்சலுக்கும் பேர்போன அதன் நிர்வாக இயக்குநனர்,என்னை உள்ளே அழைத்ததும், என்னுடன் நீண்ட நாள் பழகிய வாஞ்சையோடு, ‘மிஸ்டர் பாலா, திரு கண்ணன் CEO;அவரிடம் பேசுங்கள்,’என்று சொல்லி அந்த அறைக்கு என்னை அழைத்துச்  செல்ல உதவியாளருக்கு உத்தரவிட்டார்.

அந்த முதன்மை அதிகாரி (CEO) என்னை அமரச் செய்து எனது  ‘பயோ டேட்டா’வைப் பார்வையிட்டார்.

அவருக்குப் புரிந்து விட்டது: ‘30 ஆண்டுகளில் 21 இடங்களில் பணியாற்றி முதலாளிகளை அடிக்கடி மாற்றிக் கொள்கிற ஆள் நான்’என்பது.

‘ம்ம்ம்  very rich bio-data' என்றார்.

எனக்கும் புரிந்து விட்டது,அவர்கள் எனக்குரிய சம்பளம் தரும் அளவுக்கு rich ஆன மனம் கொண்டிருக்கவில்லை’ என்பது.

“So what Sir" என்று கேட்டேன்.

‘மிஸ்டர் பாலா,விஷயத்துக்கு நேரிடையாகவே வருகின்றேன். இப்போதெல்லாம் HIRE and FIRE" என்பதுதான் கம்பெனிகளின் பாலிஸி” என்றார்.

அதாவது, நினைத்தால் வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்வது;தேவையில்லை என்றால்பணியில் அமர்த்தப் பட்டவர்களை  வெளியில் எப்போது வேண்டுமானாலும் அனுப்பி விடுவது’ என்பதைத்தான் Hire & Fire' என்று சுருக்கமாகச் சொன்னார்.

நான் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னேன்.

“ஸார்,உங்கள் பாலிஸி என்ன என்பதைச் சுருக்கமாகச் சொன்னதற்கு நன்றி ; ஆனால் என் விஷயத்தில் நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது: ‘You can not hire the Fire'

மிரட்சியான புன்னகையோடு எழுந்து நின்று கை கொடுத்துப் பின் வணக்கம் சொன்னார்.

எனது சூடான கை அவரைச் சுட்டிருக்குமோ?

இவண்-
கிருஷ்ணன்பாலா

சொல்லுவதெல்லாம் உண்மை! (தொகுதி-1)

நண்பனே,

வா,இங்கு:
முதுகுக்குப் பின்

 நண்பனாய் இருக்கும் 

இதயமும்

முகத்துக்கு முன்

எதிரியாய் நிற்கும்
வீரமும் 
உனக்கிருந்தால்.....

எதிரியை நண்பனாக்கும்

வித்தையை
என்னிடமிருந்து
நீ கற்றுக் கொள்ளலாம்.

இவண்-,
                                  கிருஷ்ணன்பாலா

1

எனது எழுத்துக்களை -

குருடர்கள் பார்க்க முடியாது.

முடவர்கள் படித்து நடக்க முடியாது;

செவிடர்கள் கேட்க முடியாது.

2

எனது எழுத்துக்கள்-

தமிழ் எனும்
வேள்வித் தீயிலிருந்து

வெளிப்படும் புகை:

அது –

உங்கள் கண்களை

எரிச்சலுறச்செய்தால்

அதை

நன்மை என்றே கொள்ளுங்கள்

ஏனெனில்-

அது

நச்சுப்புகை அன்று;

நல்ல மனம் உடையோர்

மெச்சும் புகை; நத்தும் புகை!

3

"பாராட்டில்

புளகாங்கிதம் அடைவதும்;

கண்டனத்திலோ  எதிர்ப்பிலோ

பொல்லாங்கு கொள்வதும்"

எனது இயல்பல்ல.

ஆதலால்-

‘நான்

எந்த கோஷ்டி கானத்துக்கும்
அடிமை இல்லை’ என்பதை

இங்கே
அறிவிப்புச் செய்கின்றேன்.

4

நான் நடக்கும் பாதையில்

பூக்கள் விழுந்தால்
அவற்றை மிதிப்பதில்லை;
முட்கள் விழுந்தால்

அவற்றை மதிப்பதில்லை!

அதற்காக எனது நடை

திசை மாறுவதில்லை.

5                                                                         
முகநூலில்

‘ஒரு தவம்’  போல்                                 

தமிழை அடையாளப் படுத்தி

வருகிறீர்களே?

அதில்
என்னதான் கண்டீர்கள்?
என்று

எனது நண்பர் ஒருவர் கேட்டார்.

நான் சொன்னேன்:
‘பலர் தமிழைத் தொலைத்து விட்டனர்;
சிலர் தமிழில் தொலைந்து விட்டனர்’

6

எதையும் எழுதலாம்

என்பது வெறி;

‘இதைத்தான் எழுத வேண்டும்’

 என்பது நெறி.

எழுதும் நெறியைக்

குறிக்கோளாகக் கொள்ளுங்கள்;

வெறியை ,

குறிக்கோளோடு தள்ளுங்கள்.

7

கண்ணாடியைச் செய்பவனுக்கும்

அந்தக் கண்ணாடி மீது

கல் வீசித் தாக்கி மகிழ்கின்றவனுக்கும்

அமைந்துள்ள மேடைதான்

இந்த முக நூல்(Facebook).

8

நாம் யாருமே

இந்தப் பூமியில்

ஒரு புல்லுக்குக் கூட

உரிமை கொண்டாட முடியாது;

ஒரு புல்லைக் கூட

உருவாக்கவும் முடியாது.

எந்த உரிமையும்
இல்லாத நாம்

வெறும் காகிதங்களில்

பட்டயம் எழுதி
வைத்துக் கொண்டு

எதைச் சாசுவதப் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்?

9

துன்பத்தை வெல்லுவதற்கு வழி:

அதனைத் தோழமையாக்கிக் கொள்வது;

இன்பத்தை வெல்லுவதற்கு வழி:

அதனை எதிரியாக்கிக் கொள்வது!

10

உண்மை - ஒரு மனிதனை                                            

உயர்த்தி வைக்கும்

என்பதை ஒத்துக் கொள்;

பிறகுதான் –

இந்த உலகம்

‘அது பொய்’என்பதை 

உனக்குக் கற்றுத் தருவதையும்

ஒத்துக் கொள்ள முடியும்!

11

இறைவனுக்குத்

தனது படைப்பில் ஏற்படும்

அலுப்பின் காரணமாகப்

படைக்கப்பட்டவன்தான்

அரைகுறை மனிதன்;

அந்த அரைகுறைகள்

எழுப்பும் கூக்குரலின்

கொள்கைக்குப் பேர்தான் ‘நாத்திகம்’

12

உண்மையைப் பேசுங்கள்;
ஆனால்
அதற்கு மரியாதையை
எதிர்பார்க்காதீர்கள்.

மரியாதையை இழந்து

இவ்வுலகில்
அது
புறக்கணிக்கப்பட்டு வருவதால்,
உண்மைக்கு
மரியாதையைத் தரும்
உண்மையான மனிதராக

உங்களை உயர்த்தி கொள்ளுங்கள்!

13
உண்மையைப்

பேசத்தெரிந்தவனுக்குப்

பொய்யை எவ்வாறு சொல்லக் கூடாது?

என்பதும்

தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

14
உண்மை பேசுபவனுக்கு

இவ்வுலகம் கசப்பானதுதான்;

ஆனால் –

கசப்பான உலகில்

உண்மை பேசுவதே இனிப்பானது.

15                                                             

‘வாய்மையே வெல்லும்’

என்பது

பணத்தைத் தேடுபவர்க்கன்று;

பண்பைத் தேடுபவர்களுக்கு.

16
எழுத முயற்சிப்பதும்

எழுதி முயற்சி செய்ய வைப்பதும்

வேறு வேறு.

ஆனால் –

முயற்சிப்பதைத் தூண்டிய எழுத்து

என்றாகும்போது

இரண்டுமே ஒன்றுதான்

17
பாதிக்கப் பட்டவனுக்குக்

கிடைக்காத நீதியும்
பயன் அடைந்தவனைத்

தடுக்காத சட்டமும்

பயங்கரவாதத்தின் மறு வடிவங்கள்.

18

ஒரு விஷயத்தை –                                                                              

‘சரியாகச் சொல்லுவது ’

என்பது முக்கியம்;

அதைவிட முக்கியம் :

அதைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளுவது.

   

19

அவசியமின்றிப் புகழ்பவன்:

எதையோ அடையத் திட்டமிடும் திருடன்:

அனுமதியில்லாமல் இடித்துரைப்பவன்:

எதையோ காக்க முனையும் அறிஞன்;

புகழ்பவனை ஏற்பவன்:

குழியில் வீழத்

தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் குருடன்;

இடித்துரைப்பவனை ஏற்பவன்:

துன்பத்தைத் தூரத்தில்

வைத்திருக்கும் மனிதன்!

20

‘மௌனம் சம்மதம்’

என்பதில்

எப்போதுமே

எனக்குச் சம்மதமில்லை;                                                       

‘சம்பந்தமற்ற விஷயங்களுக்கும்

அறிவற்ற சிந்தனைகளுக்கும்

மௌனமே சிறந்தது ’

என்னும் போது. 

21

முன்னோர் முறைமைகளையும்

வார்த்தைகளையும்

 நம்புவதில் நான் ஒரு மூடன்;

கேள்வியே கேட்க மாட்டேன்!

பின்னோருக்கு அதை

எடுத்துச் சொல்வதில்

ஒரு கண்டிப்பான ஆசிரியன்;

தேவையற்ற கேள்விகளை

அனுமதிக்க மாட்டேன்!

உண்மையை அறிந்து கொள்வதில்

நான் மாணவன்;

கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பேன்!

22

புகழ்வது என்பது

கலைஞர்களுக்குப் பிடிக்கும்;

புகழாமல் இருப்பது

கருமிகளுக்குப் பிடிக்கும்;

புகழாமல் புகழ்வது

புலவோர்க்குப் பிடிக்கும்;

புகழையே விரும்பாதிருப்பது

ஞானியருக்குப் பிடிக்கும்!

23

முட்டாள்களுக்கு நடிக்கத் தெரியாது;

சபையில் கூட அவர்களின்

இயல்பு மாறாது;

அறிஞர்களுக்கு நடிக்கத் தெரியும்;

சபையில் கரகோஷம்

பெறத் தெரிந்த அவர்கள்

முட்டாள்கள் முன்னிலையில்

நடிக்கத் தெரிந்தவர்கள்!

24

இறைவன்

என்னை

மனிதனாகப் படைத்ததன் மூலம்

பெருமைப் பட முடியாது;

நான்  -

மனிதனாக

மரித்துப் போகும்போதுதான்

அவன் படைப்பின்

உன்னதம் பூர்த்தியாக முடியும்!

25

விலாசங்களை எல்லாம்                                  

வீசியெறிந்த பின்னும்

எனக்கு ஓர் விலாசம்;

’விலாசங்கள் இல்லாதவன்’ என்று.

(சொற்கள் தொடரும்)