Sunday, November 4, 2012

சொல்வதெல்லாம் உண்மை: (தொகுதி:4)







ஏகப் பிரும்மத்துக்குள்

நான்;

எனக்குள் ஏகப் பரும்மம்!


இரண்டும்

ஏக காலத்தில்
நிகழ்ந்து 
கொண்டிருக்கின்றன
இங்கே:
.



76
“சேவல் கூவித்தான்
செழுஞ்சுடர்
உதிக்கின்றான்”

என்று
கொக்கரிக்கும்
மமதையன்று
எனது எழுத்துக்கள்.

சூரியன்
உதிப்பதைக்
கட்டியம் கூறி
காரிருள் விலகுவதைக்
காண அழைக்கும்
கவிதை மொழிகள் இவை.


77
எனது
விமர்சனங்களினால்
எதிர்க் கருத்துக்கள் 
சொல்லத் தெரியாமல்
எச்சில் வார்த்தைகள் மட்டுமே
எழுதத் தெரிந்த
சிலரின் கவனத்துக்கு::

’எப்படியாவது
விளம்பரம் தேட வேண்டும்’
என்ற
உங்கள் அறியாமையை
என் மூலம்
வெளிப்படுத்தும்
வெற்று மொழிகளை
இங்கே வீசாதிருப்பது
உங்களுக்கு நல்லது.

ஏனெனில்-

எனது
சொற்கள்
வெறும் பதங்கள் அல்ல;
பாசுபதங்கள்.

அதை
ஏவப்படாதிருக்கப்
பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.


78
நேற்றைய கோபம்
இன்றைய சாம்பல்!.

அதில் 
எரிந்து போனது யார்?
என்பதுதான்
சிந்திக்கத் தக்க விஷயம்!


79
நீங்கள்
அருவறுப்பான
விஷயங்களை
அழகாக
வரிந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்;

நான்
அழகான
விஷயங்களை
உங்களுக்காக
அருவறுப்போடு
வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

80
எனது எதிரிகள்

எங்கோ இருப்பது
வருத்தம் தருகிறது;

அவர்கள்
இல்லாமல் இருப்பதோ
துக்கம் தருகிறது!


81
நல்ல எழுத்து
என்பது
ஞானமுடையோரின்
விலாசமாக
இருக்கும்
என்பதை விடவும்

ஞான சூன்யங்களின்
முகவரிகளைத்
தெரிந்து கொள்வதாக
இருக்கும்
என்பதே உண்மை!
  
82
’பிறரிடம் இருந்து
தான் மாறுபட்ட ஆற்றல் உடையவர்’
என்று-
காட்டிக் கொள்ளும்
எந்த காவியுடைக்  குருஜிக்களாவது,
பணத்தின் தேவையிலிருந்து
விலகி இருக்கின்றார்களா?

அருளை
வழங்குவதாகக் காட்டிக் கொண்டு
பொருளைத்
தன் பக்தர்களிடம்
களவாடும்
இந்த -
கபட வேடதாரிகளிடமிருந்து
விலகி நிற்கும்
அறிவைப் பயன் படுத்துங்கள்.


                                                                      
83
தோற்கின்ற
விஷயங்களைச்
சிந்திக்காதிருங்கள்;

சிந்தித்த விஷயங்களில்
தோற்காதிருங்கள்!


84
நண்பனே,

நான்
சத்தியத்தைப் பேசுகின்றேன்;

நீயோ-
பேசுவதையே
சத்தியம் என்று
சாதிக்கின்றாய்!

86
முகநூலில்
எனது பதிவுகளை
விடாது படித்து,
விழைவும் (Likes)
பகிர்வுகளும் (Shares)
செய்து விட்டு
நட்பு இணைப்பும் வேண்டினார்
நண்பர் ஒருவர்.

உடனே,
இணைப்புக்குச் சம்’மதி’த்தேன்.

 “சம்மதித்தற்கு நன்றி”
என்றார் அவர்.

நான் சொன்னேன்:

“அறிவார்ந்த தேடலும்
இலக்கிய ரசனையும்
உள்ளோர்க்கு
நன்றி சொல்ல வேண்டியவன்:
நான்”



87
எழுத்துக்களைப்
படைத்து விட்டதாய்
என்னுள்
ஓர் கர்வம்;

பிறகுதான் தெரிந்தது:

அப்படி-
கர்வம் கொள்வதற்கு
உங்களிடையே
என்னைப்
படைத்ததே
அதுதான் என்பது!


88
காதல்
வசப்படும் யாவரும்
அறிவையும் மனசாட்சியையும்
இழந்து விடுகிறார்கள்;

அறிவும் மனசாட்சியும்
உள்ளவர்கள்
காதலை
இழந்து விடுகிறார்கள்!


89
காதல் என்பது
சுவர்க்கத்தின்
வாயிலில் நுழைந்து
நரகத்தின் வழியாக
வெளியேறும்
பாதை!

90
”சமூகம் என்பது
ஒரு
யானையைப் போல்.

அதை
நாம்
தடவிப் பார்த்து
முடிவு சொல்லும்
குருடர்கள்தான்”
என்றார்,
எனது நண்பர் ஒருவர்.

மறுத்துச் சொன்னேன்:

”நண்பரே,
நான்
யானைப் பாகன்;
அங்குசம்தான்
எனது எழுத்துக்கள்”
91
’சரஸ்வதி சபதம்’
திரைப் படத்துக்கு
வசனம் எழுதிய வாய்ப்பை,
திரு ஏ.பி. நாகராஜன் அவர்கள்
உங்களுக்குத் அளித்திருந்தால்,
என்ன நடந்திருக்கும்?’

என்று-

நண்பர் ஒருவர்
எனது
“அறிவுச் செல்வம் அளித்த அன்னை’
கவிதையைப்
படித்து விட்டுக் கேட்டார்:

சொன்னேன்:
நிச்சயம் அந்தப் படம்
டப்பாவுக்குள்
ஓடிப் பதுங்கி இருக்கும்.

பின்னே,
பணத்தைத் தேடுவதற்கு
அறிவு எதற்கு?
என்று எண்ணும்
முட்டாள்கள்
எனது வாதங்களை
எப்படி
ஏற்றுக் கொள்வார்கள்?”


92
விஞ்ஞானம்:
’மக்களுக்கு ஆபத்து
எப்படி வருகிறது?’
என்பதை மட்டும்
நமக்குத் தெரிவிக்கிறது;

மெய்ஞ்ஞானம்:
அந்த ஆபத்து, 
எப்படிக் குறைக்கப்படுகிறது 
என்பதை மெய்ப்பிக்கிறது.

#செய்தி:
-------------
அமெரிக்கவில் சாண்டு புயல். 5 கோடி மக்கள் பாதிக்கப்படும் அபாயம். அடுத்த 24 மணி நேரத்தில் உலக சரித்திரத்தில் இதுவரை  நிகழாத உச்ச கட்ட அபாயம்,அமெரிக்கவில் ‘சாண்டி  புயலால்’ நேரும்’என்ற அச்சம் அமெரிக்காவை ஆட் கொண்டுள்ளது.

அடுத்த 24 மணி நேரத்தில் என்ன நடக்கும் என்பதை அமெரிக்க மக்கள் மனங்களில் அச்சம் மேவி நிற்கிறது. எனவே மக்கள் அனைவரும்  இறைவனிடன் மனம் உருகிப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு வேண்டப் படுகிறார்கள்#


93
பெண்களே,
ஆண்களை அதிகம் புகழாதீர்கள்.

ஏனெனில் -

அவர்கள் உங்களுக்கு 
அடிமை ஆகிவிடுவார்கள். 
அடிமைகளால் 
உங்களுக்குப் பெருமை இல்லை.

ஆண்களே,
பெண்களை அதிகம் புகாழாதீர்கள்.

ஏனெனில்,
உங்களை  அவர்கள்
அதிகம் நம்பி விடுவார்கள்.

உங்களை நம்புபவர்களின்
தேவையை நீங்கள்
பூர்த்தி
செய்ய முடியாதவர்கள்
ஆகி விடுவீர்கள்.

பூர்த்தி செய்வீர்களாயின்
நீங்கள் பிச்சை எடுக்கும்
நிலைக்குப்
போய் விடுவீர்கள்.


94
ஒரு பிச்சைக்காரனின் உயில்:
-------------------------------------------
எழுதி வையுங்கள்;
எனது கல்லறைமீது:

’இவன் சில்லறைக்காக
வாழ்ந்தானே தவிர,
சில்லறையாக
வாழவில்லை’
என்று!
95
இந்த எழுத்துக்கள்…
-------------------------------------
தமிழுக்குள்ள
செறுக்கையும் கர்வத்தையும்
கடுகளவேனும்
குறையாமல் காட்டும்
கடமையைக்
கொண்டுள்ளவர்களின்
முகவரியைத்
தேடுவதற்காக
வீசப்படும் வலை.

கற்றுக் குட்டிகளின்
முகவரிகளைத் தேடி
முகத் திரையைக்
கிழிக்கின்ற க’வலை.


96
தங்களை
அழகாக வெளிப்படுத்திக்
கொள்வதில்
அக்கறை காட்டும்
பெண்கள்
எங்கோ
குழியில்
விழத் தயாராக இருப்பவர்கள்;

தங்கள்
அறிவுப்பூர்வமான
கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த
விரும்பும் பெண்கள்
எவரையோ
குழியில் வீழ்த்தத்
தயாராக இருப்பவர்கள்.

97
ஓராயிரம் 
மவுனங்களுக்கிடையே
ஒரு சில உளறல்கள்.....

அந்த
ஒரு சில உளறல்களுக்கு
உசுப்பேற்றும் ஆற்றல்கள்?.

’மவுனம் சம்மதம்’
என்பதில்
எனக்குச் சம்மதமில்லை’
என்றேன்.

ஆனால்
‘உளறல்களோடு
எனது உறவு எப்போதும்
இருக்கட்டும்’
என்பதைத்
தீர்மானித்துக் கொண்டு விட்டேன்.

பிறகு,
எனது கூரான எழுத்தாயுத்தை,
எப்படித்தான் சோதித்துப் பார்ப்பதாம்?


98
ஒரு மதத்தில் உள்ள

மூட நம்பிக்கைகளை எடுத்துக் கூறிப்
பாமர மக்களைத்
தவறான நம்பிக்கைகளில்
இறக்கி விட்டுப்பின்
அதற்கான கூலிகளைப் பெற்று
வாழ்கின்றவர்கள்,சமூகக் குற்றவாளிகள்.

கடவுளை
ஒரு கம்பெனியின்
கருணைமிக்க முதலாளியாகச்
சித்தரித்து,
பலாப்பழத்துக்கு ஈக்களைப்
பிடித்து விடும்
ஏஜண்டுகளாகச் செயல்படும்
இவர்கள்தான்
முதலில் தண்டிக்கப்பட வேண்டியர்கள்!

ஏனெனில் –
வருத்தப்படாமல்
பாரம் சுமக்கிறவர்கள்
இவர்கள்.


99
குழப்பத்தில் எடுக்கும்
முடிவுகளும்
முடிவு எடுத்தபின் அடையும்
குழப்பங்களும்
ஒருவனை
புறப்பட்ட இடத்துக்கும்
திருப்பிவிடாது;
போய்ச் சேருகின்ற
இடத்தையும் காட்டாது.
’திரிசங்கு சொர்க்கம்’
என்பார்களே
அதுதான் இது.

அதாவது –
சொர்க்கம் இருக்கும்;
சுகம்தான் இராது.

சொல்லப்போனால்
’சொர்க்கத்தில் நரகம்’.



100
ஓயாத அலைகளின்
ஒழியாத
இரைச்சலில்
சலித்தது மனம்;
பிறகுதான் தெளிந்தது அது.

ஆரவாரங்களை
மவுனத்தால்
ரசித்தலே
ரசனை என்பதை.

‘ஆம்;
நான் பேசுவதற்காக
வரவில்லை;
பேசப்படுவதற்காக’
என்றது அலை.


கிருஷ்ணன்பாலா
4.11.2012

Thursday, October 25, 2012

நானும் அவளும்! (நினைவுக் குறிப்புக்கள்:3)



அவளுக்கும் எனக்கும் 17 வருடப் பந்தம்.

இந்த 17 வருடங்களில் அவள் என்னை ஒட்டிக் கொண்டும் 
நான் அவளைக்  கட்டிகொண்டும் திரிந்த காலங்கள்......

ம்ம்ம் ....அது ஒரு கனாவில் உலா வந்தது போல்....

நான் இயல்பாகவே நமது சமூகக் கலாச்சாரக் கொள்கைகளில் பற்றுள்ளவன்.அவற்றில் வழுவாதிருக்கும் குடும்பத்தை நடத்தி வர முயன்றவன்.

கடந்த 7 வருடங்களுக்கு முன்பு இக் கொள்கைகளில் நான் கொண்டுள்ள  கடுமையான அணுகுமுறைகள்  ’அவள் பாதை வேறு’: எனது பாதை வேறு’ என்றாகி எனது பாதையிலிருந்து அவளை .’ஒவ்வாமை’ என்னும் பிடிவாதம் பிரித்து  விட்டது.

ஆம்!

நவீனகால நடைமுறையில் நாட்டம் செலுத்தத் தொடங்கிய அவளுக்கு
நான் வேப்பங்காயாகத் தெரியத் தொடங்கியதால், நான் அவளுக்கும்;
அவள் எனக்குமாக ஒவ்வாதவர்களாக மாறி விட்டோம்.

அதன் விளைவாக ‘17 ஆண்டுகளாக என் உணர்விலும் உள்ளத்திலும் 
இரண்டறக் கலந்து உதிரப் பாசம் கொண்டிருந்த அவளை,மறந்து விடுவது’ 
என்ற வைராக்கியத்துக்கு நானும் இடம் அளிப்பதைத் தவிர வேறு வழி இல்லாது போயிற்று.

அதன்படி நாங்கள் பிரிந்து  7 ஆண்டுகள் சென்றுவிட்டன.
என்றாலும் –

அவ்வப்போது, என் உள்ளத்தில்
அவளைப் பற்றிய உணர்வுகளும்
எண்ணங்களும் தனிமையில்
தோன்றும்;அப்போது, எனது
கட்டுப்பாட்டையும் மீறி,
நீர்த்திவலைகள் தோன்றி
கண்ணையும் நெஞ்சையும்
அடைக்கும்.

அந்த நிலையில் ’எங்கேயாவது.,அவளை, வழியிலாவது பார்க்க வேண்டும்” 
என்கிற தடுமாற்றமும் தான்தோன்றித் தனமாகத் தோன்றும்.

என்னை நெருங்கிப் பழகிய நண்பர்கள்,என்மீது கழிவிரக்கம் கொண்டு
அவள் இருக்கும் இடம் தெரிந்து என்னை அழைத்துப் போகவோ
அல்லது அவளை அவளைக் காண்பதற்கோ விரும்பி என்னை வற்புறுத்திய போதும் ‘ஞானவைராக்கியத்தோடு’ மறுத்து விடுவேன்.

‘நான் அவளை பார்ப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? என்று எதிர்வாதம் செய்து
அவர்களையும் பேசாதிருக்கச் செய்து விடும் எனது கோபம்.

இருந்தபோதும்,
எனது புகைப்பட ஆல்பத்தில் அவள் என் தோள்மீது தவ்வித் தொற்றிக்
கொண்டிருப்பதும், எனது பேனாவைப் பிடுங்கி அவள் கர்ம சிரத்தையோடு
எழுதிக் கொண்டிருப்பதும், அவளுடைய பிறந்த நாள் காலப் புகைப் படங்களில் ஒரு தேவதைபோல்  அவள் குதூகலித்துக் கொண்டிருப்பதுமான காட்சிகள் என் கண்ணில் படும்போதெல்லாம் நெஞ்சில் ஓர் ஈரம் இளகி, விழித்திரையை மறைத்துக் கொண்டு,சற்று தடுமாற வைத்து விடும்.

அப்போதெல்லாம்,’வீரன் நீ, விழிநீர் சிந்தலாமா?’ என்று மனச்சாட்சி கேட்கும்; உணர்ச்சிகளிலிருந்து என்னை விடுவிப்பது அதுதான்.

நேர்மைக்கும் நிஜமான உறவுக்கும் பகையாகிவிட்ட குடும்பத்தை விட்டுப் பிரிகின்ற சூழ்நிலை ஏற்பட்டபிறகு தனிமைதான் எனக்கு உறவானது.

அதன் கொடுமை சற்று வித்தியாசமான சூழலை ஏற்படுத்தியபோது அதைத் தவிர்க்கும் காரணியாக முகநூல் எனக்கு வாய்த்தது.

எழுதினேன்;எழுதினேன்...
ஏராளமான விஷயங்களைக் கட்டுரைகளாகவும் கவிதைகளாகவும். கருத்துக்களாகவும் எழுதினேன்;

ஏராளமான நண்பர்கள் எனக்கு நண்பர்களாக முகநூலிலும் வலைத்தளத்திலும் எனக்குக் கிடைத்தனர்.ஆனாலும் அவள் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை;குறைந்த பட்சம் முகநூல் நட்பாகக் கூட.

’இந்தக் கானலிலாவது அவள் தோன்றி தொலைதூர நட்பில்  இருக்கட்டுமே’ என்று மனம் விரும்பியபோது, அவள் பெயரை இணையதளத்தில் – கூகுளில் தேடினேன்.

அதோ-
நன்றி கெட்டவளாக அவள் மாறிப் போயிருந்தாலும் நன்றிமிக்க நாய்களுடன் புகைப்பட ஆல்பத்தில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

’நானே உலகம்; என்ற உயிர்த்துடிப்போடு அவள் என்னுடன் இருந்த காலச் சூழலில் எனது சிந்தனைகள் சுழலத் தொடங்கின....

‘ஏய்...சபா,அதோ ‘சுமதி” (அவள் பெயர் இங்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்று அவளுடைய பெயரைச் சொன்னால்போதும்,அந்த நாய் இங்கும் அங்கும் தாவிக் குதித்து, வாசல் கேட்வரை தவ்வி ஓடிப் பார்த்து விட்டு,திரும்பவும் நம்மிடம் வந்து குரைக்கும்.

அந்தக் குரைப்பில் ‘எங்கே தன் எஜமானியை காணவில்லை?’ என்ற அர்த்தம் அவதானித்திருக்கும்..

வீட்டில் இரண்டுகால் நாய்களோடு அந்த நான்குகால் ஜீவன் வளர்ந்து,எல்லோர் மனதிலும் எல்லைமீறிய விசுவாத்தைக் காட்டி பாசம் கொண்டிருந்தது. அதன் அறிவுத்தனத்தைப் பற்றி இன்னொரு தனிப்பதிவுதான் தர வேண்டும்..

‘சபாபதி’ என்று அதற்குப் பெயரிட்டுக் கொண்டனர் அவளும் அவள் உடன் பிறந்தாரும்.

’வாய் இல்லா ஜீவன்களை வளர்த்தால் நம்மைப் போலவே அவற்றின் தேவைகளை அறிந்து வளர்க்க வேண்டும்’ என்பதில் கண்டிப்புக் காட்டுவேன்.

என்னுடைய Uncompromised Policyகளில் இதுவும் ஒன்று.

பல சமயங்களில் சபாவைக் கட்டிவைத்து விட்டு’அதற்கு என்ன தேவை? என்பதை மறந்து –தொலைக் காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் மெய்ம்மறந்து போய்,அந்த இரண்டுகால் ஜீவன்கள் பொழுது போக்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து,பொறுக்காமல் கடுமையாகக் கோபித்து கொண்டு அந்த ‘சபா’வை நண்பர் ஒருவர் வீட்டில் கொண்டுபோய்க் கொடுத்து விட்டேன்.

இதனால் சில நாட்கள் அழுது விரக்தியில் பட்டினி கிடந்து உள்ளிருப்பு ஒத்துழையாமையைக் காட்டி,எனது இறுகிய மனதை இளக வைத்து
சபாவை மீட்டுக் கொண்டவளை அந்த இணைய தளத்தில் பார்த்தபோது,
’அதே சபாவையும் என்னை விட்டுப் பிரிந்த காலத்தில் ’அதுவும் நானும்
ஒன்றுதான்’ என்ற கணக்கில் எனது சொந்த ஊரில் நடு ரோட்டில் விட்டுப்போன அவளுடைய அரக்க மனமும் என்முன் தோன்றிற்று.

‘இப்பொழுது எனது கண்டிப்புக்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றுக் கொண்டு,
தன் போக்குக்கு ஏற்ப, நவநாகரீகமாக வாழ்கிறாள்’என்பதை அந்த இணையதளப் படங்கள் எடுத்துக் காட்டின.

திடீரென்று ஒரு ஞானம் பிறந்தது.

‘இப்பொழுது,தனக்கென்று ஒரு வலைத்தளம்- அதுவும் நாய்களின் பெருமைகளைப் பேசுவதற்கென்று வைத்துக் கொண்டிருக்கும் அவள்,
இந்த முகநூலிலும் இருப்பாளே!; தேடிப் பார்’ என்றது மனம்.

மனம் கட்டளையிட்டவாறே,அவள் பெயரை ‘கிளிக்’ செய்தேன்.

அட... அவள்தான்!

தனது பெயரை மற்றிக் கொள்ளாமல் எனது பெயரின் ‘இனிஷியலுடன்’ அப்ப்டியே முகநூலில் இருந்தாள்.

‘நாம் நமக்குள் அற்றுப்போன பந்தபாச உறவுகளைப் புத்துப்பித்துக் கொள்ள வேண்டாம்;குறைந்த பட்சம் முகநூல் நண்பர்களாகத் தொடர்ந்தால் என்ன?’
என்று ஒரு தகவல் அனுப்பி அவளது நட்பைக் கோரினால் என்ன?

என்று எண்ணிய மனது –
ஒருவகைக் கடமை உணர்வு உறவின் கோடு போட, அவளை எனது முகநூல் நண்பராக்கிக் கொள்ள Friend’s request சொடுக்கியை ‘கிளிக்’ செய்தேன்.

முகநூல் தளத்தின் தானியங்கிச் சொடுக்கி சொல்லிற்று:

‘You can’t contact a stranger’

’அறிமுகமற்ற- அந்நியருடன் நீங்கள் தொடர்பு கொள்ள முடியாது’

ஓ...!
அவள் எனக்கு ஒரு Stranger (அந்நியமானவள்) என்பதை மட்டும் தெரிந்து வைத்திருக்கிற இந்த கணினிக்கு ’நானும் அவளும் கடந்த 17 வருடங்களாக உதிரத்தாலும் உயிரிப்பிணைப்பாலும்  வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ’தந்தை-மகள் உறவு என்ன?’ என்பதுதான் தெரியவில்லை.

தெரியவில்லை என்பது இந்தக் கணினிக்கு மட்டுமா?
அவள் கற்றுக் கொண்ட இந்த நவீனமயக் கல்வி அறிவுக்கும்தான்!

மனம் இறுக்கமானாலும் அதன் நினைவுகள் இளகத்தான் செய்கின்றன!

இவண்.
கிருஷ்ணன்பாலா

Monday, October 22, 2012

அறிவுச் செல்வம் அளித்த அன்னை



என்னைப் படைத் துலகை எந்நாளும் காத்துவரும்
அன்னைகலை வாணியவள்;அடிமலரைப் போற்றுகின்றேன்!

முன்னை வினை யாவும் முற்றாக அழித்தவளின்
பின்னை யான்தொடர்ந்து பெருமைகளைப் பூட்டுகின்றேன்!

‘ஏதிலான்போல்’ என்னை இருக்க வைத்திவ் வுலகில்
‘ஏது இலான்இவன்?’ என்று இராஜனையும் அஞ்ச வைத்தாள்!

கற்றோர் சபை நிறுத்தி கல்லாத என்உளத்தில்
மற்றோர் மயங்குகின்ற மாத்தமிழை மிஞ்ச வைத்தாள்!

பொற்றா மரைக்குளத்தில் புலவரெலாம் ஏங்குகின்ற
நற்றாள் சுவடி எலாம் நாடிவந்து எனக் கீன்றாள்!

அறிவென்னும் ஆயுதத்தை அடையாளம் காட்டி,அதில்
செறிவோடு சிந்திக்கும் சிந்தனைக்குள் எனை ஆண்டாள்!

‘பொன்னும் பொருளும்தினம் பொய்நின்ற வாழ்வோடு
மின்னும் சுகங்கள்’ என மேதைமையில் சிரிக்கின்றாள்!

‘திருமகளின் திருவடியும் தீரத்தின் மலைமகளும்
பெருமைக்கு உரிய தென’ப் பேசுவதை ரசிக்கின்றாள்!

மதியிழந்து போனபின்னர் மாளாத செல்வத்தின்
கதி என்ன ஆகும்? எனக் கண் சிமிட்டிக் கேட்கின்றாள்?

வீரமெனும் ஆற்றல்கள் விளைவிக்கும் பெருமை எலாம்
கூர்மைமிகும் புத்திமுன் குனிய வைத்துப் பார்க்கின்றாள்!

சிந்திக்கும் அறிவோடும் சீரான தெளிவோடும்
வந்திக்கும் விதியளித்து வாழ்வளித்தாள் என் அன்னை!

உண்மை,உயர் நோக்கம் ஒரு நாளும் தளராத
திண்மை மிகும் நெஞ்சம்; தெளிவான தமிழ்த் தேடல்!

நேர்கொண்ட எழுத்துக்கள் நிஜமான கருத் துக்கள்;
‘யார் என்னை எதிர்த்தாலும் எதிர் நிற்க முடியாது!
 
பார்” என்று பறை சாற்றும் பைந்தமிழின் வல்லோனாய்
வார்த்தென்னை வைத்தாளை  வணங்கு கின்றேன்;இந்நாளில்!

இவண்-
கிருஷ்ணன்பாலா
22.10.2012