இது, சொல்லாயுதம்!

அன்பிற் குரிய நண்பர்கள்: நல்ல
அறிவு செழித்த வாசகர்; முன்பின்
என்னை அறியா நண்பர்கள் மற்றும்

இதனைப் படிக்கும் யாவரும்,அறிக:

எழுத்து என்பதைப் புனிதத்தோடு
எழுதும் எண்ணம் கொண்டவ ரிடையே
அழுத்தம் கொண்டு நிற்பவன் நான்;என்
அகத்தில், எழுத்தில் பொய் இல்லாதவன்!

எதை ’நான்’ ’எனது’ இலட்சியம் என்று
எடுத்துச் சபையில் ஓதுகின்றேனோ;
அதையென் வாழ்வில் நடைமுறையாக்கி 
அகச்சான் றோடு வாழு கின்றவன்!.

’நான்’ ‘நான்’ என்று எழுதி வருவதை
’நன்றாய் இல்லை’ என்று, சிலபேர்
தான்சொல்கின்றார்; அவருக்குச் சொல்வேன்::
‘தமிழின் எழுத்துக் கர்வம் அது’தான்!

சின்னஞ் சிறிய வயது முதலே
செழுந் தமிழென்றன் சிந்தை புகுந்தது;
தன்னந் தனியே வளர்ந்தேன்;எனக்குத்
தமிழைத் தந்தனள்;அன்னை வாணி!

அவளே எனக்குக் குருவாய்,அறிவாய்
அனைத்தும் ஆனவள்;என் குருநாதன்
தவப்பொருள் யாதென உணர்த்தினன்;ஆங்கு
‘தரமாய் எழுதும் தனித் திறன்’ வாய்த்தது!

பழம்புத் தகங்கள்; ‘பார்பர்’ கடைகளில்
படித்திடும் இதழ்கள்; பள்ளிக்குநிகராய்த்
தொழும்நூ லகங்கள் துணையாய் இருக்கத்
தொடர்ந்து பயின்றேன்;உலகியல் வாழ்வை!

இளமைக் காலம் வறுமையில் இருந்தது:
இனிவரும் காலம் அறிவினில் இருப்பது:
வளமை என்பது பணத்தினில் இல்லை;
வளையா நெறிமுறை தான்உயர் வாழ்வு!

கற்றதன் வழியில் நிற்கும் முயற்சி;
கசடற வாழ எடுக்கும் பயிற்சி:
அற்றது நீக்கி உற்றது நோக்கி
அடிவைப் பவன்நான்; அவையோர் அறிக!

என்எழுத் தைத்தான் எழுதி வைக்கிறேன்;
எடுப்போர்;புரிவோர் படித்து மகிழ்க!:
பொன்னெழுத் திதுவெனச் சொன்னா லதனைப்
புழுங்கிக் கொள்வோர்;விலகிக் கொள்க!

எவர்பொருட் டும்என் எழுத்துக்க ளில்லை;
எதிரிகள் எனக்கு எவரும் இல்லை;
தவறுகள் களைந்திடத் தானென்எழுத்து; ;
தமிழறிந் தோர்க்கே இதுசொல் லாயுதம்!

இளம்சமு தாயம் எதிர் காலத்தில்
இருந்திடும் முறைமை யாதெனக் கருதி
உளம்உணர் வோடு எழுதும் என்னை
உற்றவர்,பெற்றவர் படித்துக் கொள்வர்!

கற்றவர் யாரும் கருத்துரைத் திடவும்
கல்லா மாந்தர் கற்றுக் கொள்ளவும்;
மற்றவர் எல்லாம் விலகி இருக்கவும்

மனம்திறந் துரைத்தேன்;அறிக யாவரும்!

நட்புடன் –
கிருஷ்ணன்பாலா

30.9.2011

நமது விருந்தோம்பல் பண்பு! (எழுதுகிறேன்-தொடர்:14)

கார்த்தி-ரத்தினப் பிரியா-நகுலவர்ஷன்

“ மாமா,நலமா? உங்கள் முகநூல் கருத்துக்களைத் தொடர்ந்து படித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன்; எக்கச் சக்கமான நண்பர்களும் படித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறேன்..மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது? நீங்கள் சென்னையில் இருந்தால் கட்டாயம் என் வீட்டுக்கு வரவேண்டும்”

என்று முகநூல் ‘சாட்டில்’ அழைத்தார் கார்த்தி தங்கராஜ்.


திரு கார்த்தி என்னுடைய உறவினர்; நீண்ட நாட்களாகத் தொடர்பில் இல்லாதிருந்து இப்போது முகநூல் மூலம் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு நேற்று (23.09.2011) தொடர்புக்கு வந்தார்.


கணினிப் பொறியியல் படித்து விட்டு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சென்னையில் ஒரு நிறுவனத்தில் பணிக்குச் சேர்ந்த திரு.கார்த்தி தங்கராஜ்.தனது வேலைபற்றிய எதிர் கால ஆலோசனைக்கும் தனது திருமண வாய்ப்புக் குறித்தும் கேட்பதற்காக நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு -அப்போது மயிலாப்பூரில் இருந்த - எனது இருப்பிடத்துக்கு வந்திருந்தார்.


ஜோதிட அறிவியல் மூலம் அவரது வேலை மற்றும் திருமண நிகழ்வு குறித்து சில விஷயங்களைக் கணித்துச் சொன்னபோது, ‘ஆம்,மாமா நான் ஒரு பெண்ணை விரும்புகிறேன்;என் தூரத்து உறவுதான்.ஆனால் அது நிறைவேறுவதில் எங்கள் இருவரின் வீட்டிலும் சில தயக்கங்கள் இருக்கின்றன’ என்றார்.


“திருமணம் நிகழும்; உனக்கு விருப்பமான அந்தப் பெண் நல்ல குணமும் பண்பும் நிறைந்தவள்;அவளுடைய ஜாதகம் சொல்கிறது. எந்த வகையிலும் நீ அவளை ‘டார்ச்சர்’ செய்யாமல் இருந்தால் நல்லது” என்றேன் உரிமையுடன்.


“ நிச்சயமாக மாமா;அவளை என் உயிரினும் மேலாக நினைக்கிறேன். திருமணம் நிகழ்வதில் உள்ள சங்கடங்களை நீக்க வழி சொல்லுங்கள்’ என்றார் கார்த்தி அப்போது..


சொன்னேன். அதன்படி திரு கார்த்தியும் அவர் குடும்பத்தாரும் நடந்து கொள்ள, திருமணம் இனிதே நடந்து,இப்போது அழகான ஆண் குழந்தையுடன் அந்தத் தம்பதி ’வாழ்வதை நேற்று முன்தினம்தான் தெரிந்து கொண்டேன்.


தவிர்க்க முடியாத காரணத்தால் கார்த்தியின் திருமணத்துக்கு செல்ல முடியவில்லை.எனவே இப்போது அவர் கூப்பிட்டதும்.’சரி,கார்த்தி நாளை அல்லது நாளை மறுநாள் உனது வீட்டுக்கு வருகிறேன்’ என்று சொன்னேன்.


கார்த்திக்கு மகிழ்ச்சி.


நேற்று (ஞாயிறு 25.09.2011) காலை 9:00 மணிக்கு திரு கார்த்தி மொபைலில் கூப்பிட்டார்:


“மாமா இன்று நீங்கள் வந்தால் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்;காத்திருக்கிறோம்”


நான் சொன்னபடி செல்வது என்று முடிவெடுத்து விட்டாலும் எனது நண்பர் திரு.தங்கச்சாமியை விட்டுச் செல்வதில் விருப்பம் இல்லை.நான் அவருடன் கடந்த இரண்டு மாதங்களாகத் தங்கி இருக்கின்றேன். அவரும் நானும் எங்கு சென்றாலும் ஒன்றாகவே சென்று வரும் பந்தம்-நட்பு இறுகி விட்டது. தவிர பெரும்பாலும் ஓட்டல்களில் சாப்பிடுவதே நிர்பந்தமாகிப் போனது எங்கள் நிலைமை. வீட்டுச் சாப்பாட்டுக்கு நான் மட்டும் செல்வது என்பது………


விருந்து புறத்ததால் தாணுண்டல்; சாகா
மருந்தெனினும் வேண்டற் பாலன்று”


என்பதை வள்ளுவனார் நெஞ்சில் ’உறைக்’கச் செய்து விட்டாரே!


‘கார்த்தி என்னோடு என் நண்பரையும் கூட்டி வருவேன்’ என்று சொல்லி முடிக்கும் முன் “,மாமா,கூட்டிக் கொண்டு வாருங்கள்;என்ன மாதிரி உணவு முறை அவருக்குப் பிடிக்கும் சொல்லுங்கள்” என்று கொங்கு மண்ணுக்கே உரிய பண்போடு அவரையும் அழைத்தார்.


நானும் நண்பரும் பகல் 2 மணிக்கு திரு கார்த்தியின் வீட்டுக்குச் சென்றோம்.


‘கார்த்தி சரி;நம்மை நன்கு அறிந்த உறவினர்; அவர் மனைவி என்ன நினைப்பாரோ;ஞாயிற்றுக் கிழமையில் விருந்தாளிகளாக வந்து ‘தனது மகிழ்வைக் கெடுத்தவர் போல்’ நம்மை நினைத்துவிட்டால்…’


இப்படி ஒரு சிறு எண்ணமும் சேர அவர்கள் வீட்டைச் சேர்ந்தோம். கார்த்தி வெளியில் வாசல் வரை வந்து என்னையும் நண்பரையும் உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.


போனதும் அவர் மனைவி உடனே வந்து எங்களைக் கூப்பிடவில்லை. 9 மாதம் நிறைந்த அழகான குழந்தை நகுல்வர்ஷன் எங்களைப் பார்த்து மிரண்ட பார்வையில் பார்த்தான்; நான் அவனுக்கு வாங்கிச் சென்ற சாக்கலேட்டைப் பிரித்துக் கொடுத்து ’காக்கா’ பிடித்தேன். வந்து ஒட்டிக் கொண்டான்.


ஊகும்… அப்போதும் கார்த்தியின் மனைவி வெளியில் வரக் காணோம்.


பொதுவாக ஒருவர் வீட்டுக்கு விருந்துக்குச் சென்றால் கணவன் மனைவி இருவருமே விருந்தினரை முக மலர்ந்து அழைப்பதுதான் நமது பண்பாடு.


சரி இந்தப் பெண் என்ன நினைக்கிறாளோ?


‘கைக் குழந்தையோடும் கணவனோடும் சந்தோஷமாக இருக்கும் நேரத்தை நாம் உண்மையிலேயே கெடுத்துத்தான் விட்டோம்’ என்று மனதுள் ஒரு வகை இறுக்கதோடு அங்கே அமர்ந்து கொண்டேன்.


சிறிது நேரம் கழித்து அருந்துவதற்கு குடிநீர் கொண்டு வந்தார். திருமதி ரத்தினப் பிரியா கார்த்தி. முகத்தில் மலர்ச்சியும் மரியாதையும் மிளிர.


’வாங்க மாமா...வாங்க சார்’ எனக்கும் எனது நண்பருக்கும் முகமன் கூறினார் பிரியா.


பிறகு அவசரம் அவசரமாக சமையல் அறைக்குள் சென்றவர் மறுபடியும் அடுப்பில் சில வேலைகளைச் செய்துவிட்டு இரண்டாவது முறையாக ‘ஜூஸ்’ கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.


அடுத்து வாழை இலை போட்டு அயிட்டங்களைக் கொண்டு வந்து குவித்தார்.


புரிந்து விட்டது…


‘நாம் ஒன்றும் அவர் மனதை வருந்தச் செய்யவில்லை. இந்தக் கார்த்திதான் தன் மனைவிக்கு ஏகப் பட்ட ’டார்ச்சர்’ கொடுத்து இருக்கிறார்’ என்பது.


வகை வகையாக அயிட்டங்கள். செய்வதற்கே 4 மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆகியிருக்க வேண்டுமே. அதற்கான வேலைகளில் முழு ஈடுபாட்டோடு இருக்க வேண்டிய சூழ் நிலையில் எங்களை ‘வாங்க’ என்றுகூட அழைக்கும் சிந்தனை இல்லாமல் உணவுஅயிட்டங்களை மிகுந்த கவனத்துடன் தயாரிப்பதில் அவர் மனைவி திருமதி ரத்தினப் பிரியா
இருந்தார் என்பதை அறிந்து கொண்டேன்.


உணவு பரிமாறும் போது.அருகிருந்து இலையில் உணவையும் அயிட்டங்களையும் குவிப்பதிலே குறியாக இருந்தனர் கணவனும் மனைவியும்.


அவர்கள் தந்த அன்பு ’டார்ச்சரை’ நண்பரின் பக்கம் நைஸாகத் தள்ளி விட்டு, நான் எனது தேவைக்குரியவற்றை மட்டும் உண்டேன்.


எப்பொழுதும் நான் ஒரு POOR EATER தான்! எனினும் சுவை மிகுந்த கொங்கு நாட்டுப் பாணி சமையல்; அருமையான சுவை; பக்குவமான தயாரிப்பு.


சாப்பிட்டு முடிந்ததும் வாழ்க்கையின் ஓட்டங்களில் எங்கள் உரையாடல் நீண்டு முடிந்தது.


புறப்படத் தயாரனோம்.


நாங்கள் இருவரும் பெரிதும் ஓட்டல் உணவுகளையே ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதைத் தெரிந்து கொண்ட கார்த்தியும் அவருடைய மனைவியும் “ நீங்கள் சனி.ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் நம் வீட்டுக்கு வந்தால் எங்களுக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.கட்டாயம் வாங்க மாமா;நீங்களும் தான் ஸார்” என்று எனக்கும் எனது நண்பருக்கும் அவர்கள் உதட்டிலிருந்து அல்லாமல் உள்ளத்திலிருந்து வார்த்தைகள் வெளிப்பட்டன.


‘அட..அவர்களுடைய இந்த ஞாயிற்றுக் கிழமையை வீணாக்கி விட்டதாக நான் நினைத்தேன்; இவர்களோ எல்லா ஞாயிற்றுக் கிழமைகளையும் எங்களுக்காக என்றல்லவா அழைக்கிறார்கள்?’


அடடா…இது நம்ம கொங்கு நாட்டுப் பண்பல்லவா?


சென்னையில் அந்தக் கொங்கு நாட்டை என் நண்பர் தங்கச்சாமி கண்டு நெகிழ்ந்து விட்டார்.


“கார்த்தி! நான்கு வருடங்களுக்கு முன்உனது மனைவியைப் பார்க்காமலேயே அவரது பண்புகளை விவரித்தேன் அல்லவா? இப்போது நேரில் கண்டு கொண்டேன்;நீ கொடுத்து வைத்தவன்; அன்பும் அறனோடும் இந்த இல்வாழ்வைக் கண்டு பண்பும் பயனோடும் வாழ்க’ என்று கார்த்தியைத் தனியே அழைத்து வாழ்த்தி விட்டுத் திரும்பினேன்,நண்பருடன்.


’செல்விருந்தோம்பி வருவிருந்து காத்திருப்பான்;
நல்விருந்து வானத் தவர்க்கு’


என்று வள்ளுவப் பெருமான் கண் சிமிட்டினார் என்னுள்ளே.


இவண்-
கிருஷ்ணன்பாலா
26.09.2001.

முகநூல் முற்றம்- அறிவிப்பு: 02/20.09.2011

இணையுங்கள்:முகநூல் முற்றம் -புதிய குழுமம்
--------------------------------------------------------------------------


நண்பர்களே,உங்களுக்கு-

சிந்திக்கத் தெரியுமா? செந்தமிழைச்

சேவிக்கத் தெரியுமா? தீமைகளை

நிந்திக்கத் தெரியுமா? நீதி மொழி

நேசிக்கத் தெரியுமா? உண்மையென்றால்

வந்திக்கத் தெரியுமா?வார்த்தைகளை

வடிகட்டத் தெரியுமா?தேசப்பற்றில்

முந்திக்கத் தெரியுமா? தெரியுமென்றால்
முகநூலின் முற்றத்தில் சேர்வீர்,இன்றே!


நட்புடன்,
கிருஷ்ணன்பாலா
20.09.2011

முகநூல் முற்றம் - அறிவிப்பும் அழைப்பும்.

உலகத் தமிழர் மையத்தின் நண்பர்கள்

அனைவருக்கும் வணக்கம்.

’முகநூல் முற்றம்’ என்ற “புதிய - புதுமைக் குழுமம் ஒன்று முகநூலில் (FaceBook) தொடங்கப் பட்டுள்ளது” என்பதை இதன் வாயிலாக அனைவருக்கும் தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம்.

மகாகவி பாரதியின் நினைவு நாளில் (செப்டம்பர் 11) அவனையே ICON (அடையாளச் சின்னம்) ஆகக் கொண்டு தொடங்கப்பட்டுள்ள இந்த ’முகநூல் முற்றம்’ ( Elite Friends in FaceBook) புதுமையும் பொறுப்பும் அர்த்தமும் மிக்க சிந்தனைகளுக்கு இடமும் மதிப்பும் அளிக்கின்ற வகையில் நேர்மையோடும் வாய்மையோடும் அதே சமயம் துணிவோடும் இது செயல்படும் என்பதற்கு உத்தரவாதம் உண்டு.


அதற்கு இங்கே இணையும் ஒவ்வொருவரும் இதன் நேர்மையையும் தூய்மையையும் முழுமையாகக் கடைப் பிடிக்க வேண்டும்’ என்பதுதான் ஒரே நிபந்தனை.


இதன் ”நேர்மையும் தூய்மையுமான நெறிமுறைகள் என்ன?” என்பது விரைவில் அறிவிக்கப்படும். இந்த அறிவிப்புக்கள் அவ்வப்போது எனது முகநூல் பகுதியிலும் ’முகநூல் முற்றம்’ பகுதியிலும் இங்கு-உலகத் தமிழர் மையம் ‘வலைத்தளத்திலும்“முகநூல் முற்றம் அறிவிப்பு” என்ற தலைப்பில் வெளியிடப் படும்.


’சக்தி மிக்க இந்த சமூக வலைத் தளத்தின் சக்தி என்ன ?’ என்பதை அறியும் அறிவின்றி, “ஏதோ,இலவசமாக நமக்கு வசமாகக் கிடைத்துள்ளதே” எனக் கருதிக் கொண்டு, எண்ணற்றோர் இதனை அசுத்தப் படுத்தி வருகிறார்கள்.. “இது இலவசமாகக் கிடைத்த சுவர்தானே’ என்று கண்டதையெல்லாம் கிறுக்கி வைத்து நமது பண்பாடுகளையும் பயன்பாடுகளையும் அவர்கள் பாழ்படுத்தி ‘ஆறுவயதுக்கு மேல் அறிவு வளராத அரைகுறை மனிதர்களாய் இந்த சமூக வலைத் தளத்தின் மாண்பைச் சீர்குலைத்து வரும் நிலையில் அதற்கான எதிர் நிலையை நாம் எடுத்தாக வேண்டும்’ என்ற உந்துதல் நமக்கு ஏற்பட்டது. அந்தச் சமூகக் கடமையின் பிரதிபலிப்பே இந்த ‘முகநூல் முற்றம்”


இன்றைய உலகின் மிகப் பெரும் தகவல்,அறிவுத் தொடர்புச் சாதனமும் முகநூல் (FACE BOOK) சமூக வலைத்தளமும் ஆன அதில் அறிவுடையோரும் சிந்தனையாளர்களும், பண்பாளர்களும் சமூக ஆர்வலர்களும் அறிஞர் பெருமக்களும் ஒன்றாக அமர்ந்து உறவாடும் முற்றமாக - ஓர் பகுதியை வரைமுறை செய்தால் என்ன?


இந்த சிந்தனையின் விளவாகத் தோன்றிய இந்தச் சீர்மையை இங்கே தகுதி வாய்ந்தோர் செவி மடுக்க வேண்டும் என்பதென் விருப்பம்.


இப்போதைக்கு இம்முற்றத்தைப் பரீட்சார்த்த முறையில் நடைமுறைப் படுத்திப் பின்னர் தனித் தகுதி வாய்ந்த இலக்கியச் சிந்தனைகளும் படைப்புக்களும் சமூக அந்தஸ்தைப் பெறும் வகையில் இதன் செயல்முறைகள் செப்பனிட்டுச் சீராக்கி நிலைநிறுத்தப் படும்.

நமது எண்ணங்களுக்கு உறுதுணையாக அறிவு ஜீவிகளிடத்திலும் பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்களிடத்திலும் இருந்து வரும் ஆதரவுக்கேற்ப இதனை நமது பண்பாடு,கலை,இலக்கியம், ஆன்மீகம்,கல்வி,மருத்துவம். அறிவியல் சார்ந்த உயர் நிலைப் பயன்பாட்டுக்குத் தகுந்த ஓர் ‘உயர்தரச் சான்று வழங்கும்’ பீடமாய் இந்த ’முகநூல் முற்றம்’ உருவாகக் கூடிய வாய்ப்புக்கள் உண்டு.

நோபல் பரிசுகளும் ‘மக்ஸ ஸே’ பரிசுகளும்தான் இந்த உலகில் அறிவுசார்ந்தோரின் மனங்களைக் கவர்ந்து மதிப்புப் பெற்றுத் திகழ வேண்டும் என்பது விதியா, என்ன?

‘இனி ஒரு விதி செய்வோம்;அதை எந்த நாளும் காப்போம்’ என்பது அறிவுக்கும் அதன் செயல்பாட்டுக்கும் உள்ள பரிணாம வளர்ச்சி அல்லவா?

தேசியத் தரம் வாய்ந்த சமூக,இலக்கிய,பண்பாட்டு மேடையாக – தகுதியான சிந்தனைகளுக்கும் படைப்புக்களுக்கும் தரச் சான்று தரும் மையமாக – மதிப்புமிக்க பரிசுகளை வழங்கும் பீடமாக இந்த ’முகநூல் முற்றம்’உருவாக வேண்டும் என்பது எம் லட்சியம்: நாம் எல்லோரும் ஒன்றாக நினைத்தால் அது நிச்சயம்”

அதை நோக்கியே நமது சிந்தனைகள் இருக்கவும்: அதற்காகவே உங்கள் வருகையும் பதிவுகளும் படைப்புகளும் ஊக்கமும் இருக்கவும் விழைகின்றோம்.

நமது வருங்கால இளைய சமுதாயத்துக்குப் புதியதோர் திசையை காட்டும் புண்ணியத்தில் பங்கு கொள்ள நினைப்போர் அனைவருக்கும் இந்த கடிதம் ஓர் தோரண வாயில்.

தகுதியுடையோரெல்லாம் இந்த முகநூல் முற்றத்தில் இணையலாம்; தகுதியுடையவர்கள் என்று நீங்கள் கருதும் உங்களை நண்பர்களையும் இதில் இணையச் செய்யலாம்.

ஆனால் நினைவில் கொள்க:

இங்கே சின்னஞ் சிறார்களுக்கும் சிந்தனைக் கிறுக்கர்களுக்கும் இடமில்லை! இதை மாசு படுத்தப் படுவோர் தடை செய்யப் படுவார்கள்;மற்றவர்கள் மகிமைப் படுத்தப் படுவார்கள்!

உங்களின் நட்புச் சுற்றம் வளர்க!

நட்புடன்,

கிருஷ்ணன் பாலா

12.09.2011


தொடர்புக்கு:
www.Facebook.com/kishnanbalaa/  or muganoolmutram@facebook.com  or krishnanbalaa@gmail.com
Call: 00 91 944440 69234
------------------------------------------------------------------------------------


முகநூல் முற்றம்- அறிவிப்பு எண்:1/13.09.20011


நண்பர்களே,
வணக்கம்.


‘முகநூல் முற்றம்’ எனும்ஓர் குழுமம்
முளைத்துள்ளதையே காண்பீர் இங்கே!
முகநூல் நண்பர் அனைவரும் அந்த
முற்றம் தேடி வரலாம்;ஆனால்
தகவுடன் தமிழின் தனிப் பண்பறிந்து
தரவும் பெறவும் தகுதிகள் கொண்டு
திகழ்வோர் மட்டும் உறுப்பினர் ஆகத்
தேர்வாகின்ற விதிமுறை உண்டு!


விதிமுறை யாதெனப் பின்னர் இங்கே
விளக்கம் விரிவாய்ச் சொல்வோம்;
அதுவரை இதிலே அக்கறை உள்ளோர்
அனைவரும் வந்து சேர்ந்து கொள்ளலாம்!
இதுவரை சொன்னது முதல் அறிவிப்பே
இனிமேல் விளக்கம் ஒவ்வொன்றாக
மெதுவாய் மெதுவாய் அறிவிக்கப்படும்;
மேலோர் யாவரும் அறிவீர் இதனை!


நட்புடன்,
கிருஷ்ணன்பாலா
13.09.2011

பாரதி என்னும் பாட்டன்!

அறிவார்ந்த நண்பர்களே,

வணக்கம்.

“தேடிச் சோறு நிதம் தின்று; அதில்

திண்ணைக் கதைகள்பல பேசி;மனம்

வாடித் துன்பம் மிக உழன்று; பிறர்

வாடப் பல செயல்கள் செய்து;நரை

கூடிக் கிழப் பருவம் எய்தி; கொடும்

கூற்றுக்கு இரையெனப் பின் மாயும்

வேடிக்கை மனிதரைப் போலே; நான்

வீழ்வேனென்று நினைத் தாயோ? ”

என்று-

தன் அமர நிலை பற்றித் தீர்க்கத் தரிசனத்தோடு எழுதியவன் அந்த மகாகவி.

இன்று அவன் அமரத்துவம் எய்திய நாள் (11-9-1921)

ஆம்.

’வேடிக்கை மனிதரைப் போல அவன் இந்த மண்ணில் விழவில்லை; ஒப்பிட்டுச் சொல்லமுடியாத தெய்வக் கவியாய் இந்த மண்ணில் எழுந்தான்’ என்றே சொல்ல வேண்டிய நாள் இது!

பாரதி-

‘தமிழரும் தமிழ் உறவும் இந்திய தேசீயத்தில் எப்படி இருக்க வேண்டும்?’ என்பதற்கு எடுத்துக் காட்டாய்த் திகழ்ந்த மாகவி.

“பாட்டுக்கு ஒரு புலவன் பாரதி” என்பது, அவன் வழி வந்த வாரிசுக் கவியின் வைர மொழி.

அந்தப் பாரதி,நம் பாட்டுக்குரிய பாட்டன்;பாட்டுப் புலமைக்கு மட்டுமல்ல,தமிழர் உறவுக்கும் கூட.

தமிழருக்கு ‘இந்திய வீட்டைக் கட்டி,அதில் அவர்களைக் குடி வைத்து, அதன்   தேசீய உரிமையைப் பட்டயம் செய்து வைத்த பாட்டன் அவன்.

“பாரத நாடு பழம் பெரும் பூமி;
நீரதன் புதல்வர் இந்நினை வகற்றாதீர்”

என்பது அவன் நமக்கு அந்தப் பட்டயத்தில் பதித்துள்ள சாசன வரிகள்!

பாரதியின் தோற்றத்துக்குப் பிறகே தென்னகத்தில்,குறிப்பாகத் தமிழகத்தில் “மக்கள் கவிஞர்கள்’’ அடையாளம் ஆகினர்.

‘பாரதிக்கு முன்’ என்றும் பாரதிக்குப் பின்” என்றும் நாம் ஆராய்ச்சிக் கண் பெற்றுத் தேசீயத்தைத் தெரிந்து கொண்டவர்களானோம்.

‘பா.மு’வில் பாடிய கவிஞர்களில் பெரும்பாலானோர் ரசத்தையும் விரசத்தையும் பாடியே அன்றைய வேந்தர்களின் வித்துவான்களாகவும் அவர்களைப் பரவசப்படுத்துவதற்கென்றே அவர்களுடன் சுற்றுவான்களாகவும் இருந்தவர்கள்; அவர்கள் படைத்த இலக்கியம் அனைத்தும் தனி நபர் துதியே தவிர,மக்கள் இலக்கியம் அல்ல.

பாரதியோ-

கவிஞர்களுக்குப் புதிய இலக்கணம் படைத்த எழுச்சிக் கவிஞனாக உருவெடுத்தவன். கற்பனைகளில் கூட வாழ்க்கையின் எதார்த்தத்தையும், எதார்த்தமான சாடல்களையும் துடிப்பான உணர்ச்சிகளின் தெய்வீகத் தாவல்களை வடித்த வரகவி.

வறுமை வாட்டியபோதும் குன்றிப் போகாத கவிக் குன்று!.

தலைமறைவாக வாழ நேர்ந்த காலக்கட்டங்களிலும் தன்னை மறைத்துக் கொள்ளாதத் தமிழ்ச் சிங்கம்.

அவன் பணத்துக்காகப் பாடவில்லை;பயந்து கொண்டும் பாடவில்லை.

தேசத்துக்காகவும்,தெய்வீக உணர்வுகளுக்காகவும் தீந்தமிழ்க் கவிதைகளைத் தீட்டி,எதுகையும் மோனையும் எளிய கருத்துமாய் எவரும் பாடுகின்றவாறு பாட்டெழுதிய பாவலன்.

கங்கை நதி புறத்துக் கோதுமையை காவிரி வெற்றிலைக்கும்;சிங்க மராட்டியர்தம் கவிதையை சேர நாட்டுத் தந்தங்களுக்கும் பண்ட மாற்றம் செய்து பாரத தேசத்தைப் பாட்டால் பிணைத்த பாட்டரசன்.

எதையும் தீர்க்க தரிசனத்தோடு பாடியவன் பாரதி.

உண்மையெல்லாம் அவன் பாட்டில் வந்தது;அவன் பாடியதெல்லாம் உண்மையாயிற்று!

உண்மை!

‘சிங்களத் தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம்’ என்று நம்மைத் தூண்டியவன் அல்லவா,அவன்?

அவன் சொற்படிப் பாலம் அமைந்திருக்குமாயின், இன்று எண்ணற்ற ஈழத் தமிழர்களின் கபாலம் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கும்.

அந்தப் பாட்டனின் கூற்றை நாம் நம் கபாலத்தில் அல்லவோ வைக்கத் தவறி விட்டோம்!

உள்ளத்தில் உண்மை ஒளி உண்டாதனாலாயே, அவனது வாக்கில் ஒளி உண்டாயிற்று.அந்தப் பாட்டன் சொன்னவற்றை ஆராய்ந்து பார்த்தால், வியத்தகு விஞ்ஞான உண்மைகள்கூட நிரூபணம் ஆகியிருப்பதைக் கண்டு பேருவகை கொள்ளலாம்.

அந்தப் பாட்டன் நமக்கு எத்தனையோ உரைத்துள்ளான்;எச்சரிக்கையும் செய்துள்ளான்.

அத்தனையையும் எண்ணிப் பார்ப்பது ஒன்றே அவனுக்கு நாம் செய்யும் மகத்தான கடமை.

“சென்றிடுவீர்,எட்டுத் திக்கும்;கலைச் செல்வங்கள் யாவும்,கொண்டிங்கு சேர்ப்பீர்” என்றுதமிழ்த் தாயாய்,தன் பிள்ளைகளுக்குப் பாடிப் பெருமை காணத் துடித்தவன்.

அடிமை இருளைக் கிழித்தெழுந்த,அந்தக் கவிச் சூரியன், பாதி வானத்திலேயே அஸ்தமித்துப் போனாலும் நம் மனங்களில்  நிரந்தரமாய் உதித்திருந்து, அமர கவியாய் ஆட்சி செய்கின்றான்.

அந்தப் பாட்டனின் பெருமைகளை மட்டுமின்றி,அவன் சொன்ன பாட்டு மொழிகளையும் கேட்டு,சிந்தித்து வாழ்வதே நமக்கு மேன்மை என்பதை மறவோம்!

இந் நாள் அவனை எண்ணும்
எம் உயிர், கண்ணீர் சிந்தும்;
எந் நாளும் அவன்எண்ணம்;
எமை வாழ்விக்கும்தானே?

இவண்-
கிருஷ்ணன் பாலா
11.09.2011 / பாரதி நினைவு நாள்.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

குறிப்பு:

இக் கட்டுரை ‘வாழும் தமிழ் உலகம்’அக்டோபர்,1985- இதழில் இதே தலைப்பில் பிரசுரம் ஆகியுள்ளது.

எழுத்தின் கடமை! (எழுதுகிறேன் - தொடர்:13 )

நண்பர்களே,வணக்கம்.

முக நூலிலும் இங்கும் கடந்த 30.8.2011 செவ்வய் அன்று ‘நீதி இன்னமும் உயிருடன்தான் இருக்கிறது‘ என்று எழுதிப் பதிவு செய்திருந்தேன். அதற்குத் திருவாளர்கள் Shanmuganathan Swaminathan.Atthippatturinivasan, Muralitharan ஆகியோர் முக நூலில் தங்கள் கருத்தினைப் பதிவு செய்தார்கள்.நண்பர்கள் திரு,முத்து பாலகன் மற்றும் Usha Tvshankar, Karuna Gsm, Kalai Kumar ஆகியோர் தங்கள் பார்வையைப் பதிவு செய்திருந்தனர்.

இந்தப் பதிவைத் தொடர்ந்து தூக்குத்தண்டனையை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி ‘நெஞ்சில் கை வைத்துச் சொல்லுங்கள்’ என்ற இன்னொரு பதிவையும் 6.9.2011 அன்று அதேபோல் முக நூலிலும் இங்கும் எழுதினேன். இதை, தோழர்.பாவலர் @இராஜ.தியாகராஜன், Saravanai Saravanan,Santhi M Mary, ,மன்னார் அமுதன், ஆகியோர் ‘LIKE’ செய்திருந்தனர். நண்பர்கள் Loganadan Ponnusamy, Natarajan Baskaran முத்து பாலகன், திருமதி கீதா ராமஸ்வாமி ஆகியோர் தங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவித்துள்ளனர்.


திரு லோகநாதன் பொன்னுசாமி அவர்களும் திரு.முத்து பாலகன் அவர்களும் நீண்ட கருத்துக்களை வழங்கியிருக்கின்றார்கள்.


இவர்கள் அனைவருக்கும் எனது நன்றிகளை உரித்தாக்கிக் கொண்டு நண்பர்கள் அனைவருடைய கருத்துக்களையும் மதிக்கின்றேன்.


இது பற்றி மேல் விளக்கம் தருவதற்காக இங்கே இதனை எழுதுவது அவசியமாகின்றது என்பதால் ‘தூக்குத் தண்டனைச் சட்டம் கூடாது’என்பதை உறுதியாக வலியுறுத்தி அதற்கான காரணத்தை சுருங்கச் சொல்லி வைக்கின்றேன்.


இதில் உடன்பாடு கொள்ளவும் முரண்பாடு கொள்ளவும் எவருக்கும் உரிமை உண்டு என்பதில் எனக்கு உடன்பாடுதான்.எனினும் எனது கருத்து இதுதான் என்பதை இங்கே சொல்வது எனது எழுத்தின் கடமை.


நண்பர்களே,


‘தூக்குத் தண்டனை’ என்கிற வன்கொடுமைத் தண்டனை இந்தத் தேசத்தில் இருக்கலாமா? வேண்டாமா? என்கிற வாதம் இப்போது பரவலாக எழுந்து மீடியாக்களில் அதிகம் பேசப்படுகிறது.


இந்த விவாதம் நமது சுப்ரீம் கோர்ட்டால் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப் பட்டு, இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரின் கருணக்காகக் காத்திருக்கும் அப்சல்குரு என்வரின் விஷயத்தில் எழுச்சி பெற்றது. இப்போது பேரறிவாளன், சாந்தன்,முருகன் என்ற மூவருக்காக மறுமலர்ச்சி பெற்று தமிழகம் எங்கும் தனலாகத் தகித்துக் கொண்டுள்ளது.


அதன் வெப்பம், நமது எண்ணங்களை மட்டுமல்லாது,தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தையும் தாக்கி, அம் மூவரின் உயிரை மீட்பதற்கான வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி ஏக மனதான தீர்மானத்தையும் நிறைவேற்றியிருக்கிறது.


நண்பர்களே,


இங்கிருந்துதான் நம்முடைய வாதங்களின் கருப்பொருளைக் கையில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.


நமது தமிழக சட்டமன்றத்தின் தீர்மானம் எதை நோக்கி எடுக்கப் பட்டது? அதன் மூலாம் விளையவேண்டிய பயன் என்ன?


பேரறிவாளன், சாந்தன்,முருகன் ஆகிய மூவரையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதுதானே.?


அப்படிக் காப்பாற்றப் பட்டால், இதுவரை நடந்த வழக்குகளின் நீண்ட விவாதம்;கோர்ட்டுக்களின் அணுகுமுறை, இறுதியில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு எல்லாம் கிடக்கட்டும். இந்த மூவரையும் விடுதலை செய்யுங்கள் என்பதுதானே!


அப்படியானால்,தமிழக மக்களின் ஒட்டு மொத்தப் பிரதி நிதிகளான சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் 233 பேர்களும் சேர்ந்து ஏக மனதாக நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தை மதித்து ஏற்கனவே வழங்கப் பட்ட உச்ச நீதி மன்றத்தின் தீர்ப்பை ரத்து செய்வதாகத்தானே பொருள்?


ஆக,தீர்ப்பு எதுவாயினும் இறுதியில் ஜன நாயகத்தின் மெஜாரிட்டித் தீர்மானமே இறுதியில் ஏற்கப் படக்கூடியது என்றாகும்போது உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை மாற்றக் கூடிய சக்தி ஜனநாயகத்துக்கு இருக்கிறதல்லவா?


தனி மனித ஒழுக்கமும் மனித நேயமும் இல்லாதா ஜன பிண நாயகமாகத்தான் இருக்க முடியும்.


வறுமை ஒரு பக்கமும் வசதி ஒருபக்கமும் குடிசைகள் ஒரு பக்கமும் கோபுர மாளிகைகள் ஒருபக்கமும் குவிந்துள்ள ஜனநாயக நாட்டில் மனித நேயம் புனித நேயமாக எப்படி இருக்க முடியும்?


குற்றங்களும் கொலைகளும் சட்டப் போராட்டங்களும் தொடர்ந்து மலிந்து வருவது நீதியும் தர்மமும் நிலைகுலைந்து போய்க் கொண்டிருப்பதன் அடையாளம்.


ஆட்சி அதிகாரத்தின் மூலம் ’நீதிக்குத் தலை வணங்கு’ என்பது நீதியை வளைக்கின்ற அநேக காரியங்கள் நடக்கத் தலைப் பட்டுவிட்டன.


’சட்டத்தின் முன்பு அனைவரும் சமம்’ என்பது பேசளவில் மட்டுமே அளிக்கபட்டுள்ள உத்தரவாதம் என்பதை இன்று மக்கள் உணரத் தொடங்கி விட்டனர்.


ராஜிவ் காந்தி அவர்களின் கொலையில் அவருடன் அதே மனித வெடியில் சிதறிபோன 15 பேர்களின் குடும்பம் பற்றியோ செத்துப் போனவர்களுக்குரிய மரியாதை பற்றியோ எந்த வழக்கு மன்றமும் சட்டமும் வாய் திறக்கவில்லை.;கவலைப் இது பற்றிய எந்தச் சிந்தனைகளை நாமும் கொள்ளவில்லை.


இங்கே ராஜிவ் கொலை தொடர்புடையவர்கள் எனக் குற்ற சாட்டப் பட்டுள்ளவர்களைத் தூக்குத் தண்டனையிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்ற கோஷத்துக்குக் கொடி பிடிப்பதற்காக எனது கருத்தை இங்கே நான் சொல்லவில்லை.


தூக்கில் இடும் சட்டத்தின் நோக்கம் சரியானபடி நிலை நிறுத்தப் படவில்லை என்பதாலேயே, தூக்குத் தண்டனையைத் தூக்கில் போடுங்கள்’ என்கிறேன்.


இல்லயெனில் தூக்குத் தண்டனை என்று இந்தியாவின் உச்ச நீதி மன்றம் தீர்ப்பளித்த பிறகு,அரசும், ஏன் இந்திய ஜனாதிபதியுமே ‘நீதிக்குத் தலை வணங்கும் நியதியைக் கடைப் பிடிக்க வேண்டும்.


‘கருணை மனு’ என்ற பேரில் ‘காத்திருப்பும் கழுத்தறுப்பும் வேலைகள் நடக்க இடம் கொடுப்பதானது, அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்துக்கும் திரை மறைவு வேலைகளுக்கும் அரசியல் சித்து வேலைகளுக்கும் இடம் தரும் என்பது என் அசைக்க முடியாத கருத்து.


இன்றைய இந்திய ஜனாதிபதிகள் எவரும் வானத்தில் இருந்து குதித்தவர்கள் அல்ல; சந்தேகத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்களும் அல்ல. அவர்கள் இப்பதவிக்கு வரும்முன் எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அரசியல் சார்புத் தன்மையில் இருந்தவர்கள் என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.


இதன் அடிப்படையில் நீதி தடுமாறி விடுவதைச் சகித்துக் கொள்வது தர்மமா?


தவிர,தூக்குத் தண்டனை என்பது பெரும்பாலும் கொலைக் குற்றவாளிகளுக்கே தரப்படுகிறது.


இதன் தாத்பர்யம் என்ன?


கிடைப்பதற்கரிய மனித உயிரைக் கொன்ற குற்றத்துக்காகத்தான் இந்தத் தண்டனை என்றால்,கொலை செய்தவர்களும் மனித உயிர்கள்தானே?.


அவர்கள் கொலை செய்யும் அளவுக்கு அவர்களைக் கொலை செய்யத் தூண்டிய குற்றத்ததைக் கொலையுண்டவர் எந்த அளவுக்குச் செய்தார் என்பதையும் விரிவாக அதே வழக்கு மன்றத்தில் விவாதிக்கப் பட்டு மக்கள் மன்றத்தில் வைக்கப் பட வேண்டும். குறைந்த பட்சம், கொலைகார்கள் தூக்கில் இடப்படுவதற்கு முன் அவர்கள் செய்த குற்றத்துக்கான காரணம் என்ன என்பதை அவர்கள் அதே நீதி மன்றத்தின் மூலம் முழுமையாகச் சொலவதற்கு அனுமதிக்க வேண்டும். அது ஒருதலைபட்ட விசாரணையாக இல்லாமல் கொலையுண்டவர்கள் செய்த குற்றம் என்ன என்பது; அந்தக் குற்றத்தின் மூலம் கொலைவெறி தூண்டப் பட்டதா என்பதையும் சரியான கோணத்தில் எதிர் விசாரனை நடத்தும் சட்டமும் உருவாக்கப் பட வேண்டும்.


ஜனநாயகம் என்ற பெயரில் ’உண்மையிலேயே அரசியல் ஊழல்களுக்கு எதிராகத் திரண்டெழும் எழுச்சிக்கு’ சட்டத்தின் பெயரால் முட்டுக் கட்டையாகி நீதியும் தர்மமும் முடக்கப்படுகின்றன, இதற்கு தூக்குத் தண்டனைச் சட்டம் சில சமயங்களில் அரசியல் பித்தலாட்டக் காரர்களுக்கு நிச்சயம் துணை போகின்றன.


எனவே,நீதியின் முழுப் பரிமாணமும் தெரியாதவரை ஒருவரைத் தூக்கில் இட்டுக் கொல்வது என்பது அநீதிதான்.


இந்த அநீதி நிகழ்வதற்கான அரசியல் சூழ்நிலை உள்ள நாட்டில் தூக்குதண்டனைச் சட்டம் இருப்பதை விட ஆயுட்காலச் சிறை வாசம் என்ர சட்டமே குற்றவாளிகளைத் திருத்தவும் நாட்டில் குற்றங்கள் குறையவும் உதவும்.


உண்மையான கொலைக் குற்றவளியைத் தூக்கில் இட்டதும் அவன் தான் செய்த குற்றத்துக்காகக் கொல்லப் படுகிறான் எனபது ‘நீ அடித்தாய்;நான் அடித்தேன்; நீ கத்தியால் குத்தினாய்;நானும் கத்தியால் குத்தினேன்; என்னை வெட்டினாய்;நானும் உன்னை வெட்டினேன்’ என்று பதிலுக்குப் பதில் கொலை செய்வதே அன்றி, சட்டத்தின் நோக்கம் உண்மையாகவே நிறைவேறியதாக இல்லை.


எனவே கொலையுண்டவனுக்குப் பதில் நீதி மன்றத்தின் மூலம் அரசாங்கம் கொலை செய்கிறது என்பதுதான் இதன் உண்மைப் பொருள்.


தீவிரவாதம் தலை எடுக்காதிருக்க இத்தகைய இத்தகைய மரண தண்டனைகள் அவசியம்தானே? என்று திருமதி கீதா ராமஸ்வாமி அவர்கள் கேட்டிருந்தார்.


’தீவிரவாதத்தை ஒழிக்க கடும் தண்டனைகள் தேவை’ என்பதைவிட கடும் நடவடிக்கைகள் தேவை’என்ற கருத்தில் தீவிரவாதம் செய்பவன் நான்.

இன்று இந்தியாவில் முன் எப்போதும் இல்லாத வகையில் தீவிர வாதச் செயல்கள் மிகுந்து விட்டது. தூக்குத் தண்டனைச் சட்டம் புதிதாக ஒன்றும் நேற்றுக் கொண்டுவரப் படவில்லை. அப்படித் தூக்குத் தண்டனைச் சட்டம் காலம் காலமாக இருந்தும் இந்தத் தீவிர வாதம் ஏன் பெருகிற்று? இத்தகைய தூக்குத் தண்டனைகளால் அந்தத் தீவிர வாதிகளை வளர்க்கத்தான் முடிந்ததே தவிர அதைத் தலை தூக்காமல் செய்ய முடியவில்லை என்பதற்கு வேறு என்ன சான்று வேண்டும்?

உண்மையிலேயே வன் கொடுமையாளருக்கு வழங்கப் படும் நீதி அவர்கள் வாழ்நாள் முழுதும் கொடுஞ் சிறையில் கடும் தண்டனைகளை ஏற்று, தான் செய்த பாவத்தைக் கசிந்து கசிந்து அழுது அழுது கழுவிக் கொள்வதுதான். ஒருவேளை அவர்கள் அவ்வாறு உணர்ந்து மஹான்களாகவும் மாறி,பிறருக்கு உபதேசம் செய்து மரித்துப் போகவும் வாய்ப்பைத் தருவது ’ஆயுட்காலத்துக்கும் கடுஞ் சிரை’ என்கிற மரணதண்டனையே தவிர.தூக்குத் தண்டனை அல்ல.

அஹிம்சை என்னும் அற நெறியால் அனைவரையும் கவர்ந்த மஹாத்மா .இன்று உயிருடன் இருந்தால் இதை நிச்சயம் விரும்ப மாட்டார்.

நட்புடன்,

கிருஷ்ணன் பாலா

7.9.2011

நெஞ்சில் கை வைத்துச் சொல்லுங்கள்! (எழுதுகிறேன் தொடர்-12)

அறிவார்ந்த நண்பர்களே,


வணக்கம்.


’தூக்கைத் தூக்கில் போடுங்கள்’ என்று தூக்குத் தண்டனை முறைமைக்கு எதிராக எனது கருத்தை பதிவு செய்து அதை முக நூலில் வெளியிட்டிருந்தேன் (காண்க: நீதி இன்னமும் உயிருடன்தான் இருக்கிறது!; எனது NOTES பகுதி – தேதி 30.8.2011)


அந்தக் கருத்துக்கு எதிராக,அதாவது தூக்குத் தண்டனை தேவை என்பதை வலியுறுத்தி எனது நண்பர்களில் ஒருவரான திரு அத்திப்பட்டு முரளீதரன் எனது முக நூல் பதிவில் தனது கருத்தை நேற்றிரவு (5.9.2011) அனுப்பியிருந்தார்.


திரு அத்திப்பட்டு முரளீதரன் முகநூலுக்கும் முன்னதாகவே எனது நேரிடை நண்பர்களில் ஒருவர். எனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை,உணர்வு மற்றும் செயல்பாடுகளை நேரில் அறிந்தவர்தான்..


தூக்குத் தண்டனைக்கு எதிராக நான் எழுதியிருந்த கட்டுரையை விமர்சித்து அவர் எழுதினார் இப்படி:


//Atthippattu Srinivasan Muralitharan அறிவார்ந்த நமது நண்பர் திரு கிருஷ்ணண் பாலா அவர்கள் தூக்கை ஏன் தூக்கில் போட்டார் என புரியவில்லை. தர்மசிந்தனை உள்ளவரும், தர்ம நூல் படித்தவரும், ஆன்மீக ஜோதிடம் அறிந்தவருமான நம் நல்ல நண்பர் ஏன் திடீரென குழம்பிப் போயுள்ளார்.? ஆவும் கோவும் ஒன்று என்று இவர் அறியாததா?


(இந்த இடத்தில் ஆ என்பது ஆயர்கோன் தலைவன் அல்லது அரசன். கோ என்பது கடவுள். குழப்பம் தங்கள் கூற்றில் நிறையவே உள்ளது. சமன் செய்வேன் சீக்கிரத்தில்.//


எனது பதில் அவருக்கு இது:


@Atthippattu Srinivasan Muralitharan:;நண்பரே, நீங்கள் எனக்கு வழங்கிய பட்டங்கள்,தகுதிகள் எல்லாம் உண்மையென்று நீங்கள் நம்புவது உண்மையானால்,எனது கருத்தும் உண்மையென்று ஏற்க வேண்டும்.


ஜிலேபி கசக்குமா? அப்படிக் கசப்பதாக நீங்கள் சொன்னால் உங்கள் நாக்கை ஒரு நல்ல வைத்தியரிடம் சென்று பரிசோதித்துக் கொள்வது அவசியம்.


குழப்பம் எனக்கில்லை நண்பரே;நீங்கள்தான் தெளிவாகக் குழம்பி ஆவும் கோவும் ஒன்று என்று இவர் அறியாததா? எனக் கேட்கிறீர்கள்.


நீங்கள் வேண்டுமானால் ஆ என்றால் ஆண்டவன்; கோ என்றால் அரசன் என்று பதம் கூறிக் கொள்ளலாம். அரசனை ஆண்டவனின் பிரதி நிதி என்கிறது மனு நீதி.


எனவே என்னை பொறுத்தவரை ’ஆ’ என்றாலும் மாடுதான்; ‘கோ’ என்றாலும் மாடுதான்.


சட்டம் என்பது நீதியைக் காக்கத்தான்; நீதி என்பது சட்டத்தை நிலை நிறுத்தத்தான். அது அநீதியைச் செய்ய அல்ல..


இதுபற்றி தனி ‘நோட்ஸ்’ ஒன்றையும் பதிக்கிறேன்,உங்களைப் போன்றோர் அறிவதற்காக. படித்து விட்டு வாதம் செய்ய வாருங்கள்; பேசுவோம்.


நண்பர்களே,


அந்த ‘நோட்ஸ்’தான் இப்போது, இனி இங்கே:


நெஞ்சில் கை வைத்துச் சொல்லுங்கள்!
---------------------------------------------------------


திரு முரளிதரன் எனது நண்பர்;அவரைப்போல் நண்பர் அல்லாத பலரும் நாட்டில் தூக்குத் தண்டனை என்பது தேவை என்றும் தூக்குத் தண்டனைக்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்போர் மீதே கொலைக் குற்றம் சாட்டும் அளவுக்குக் கோபத்தை வெளிப்படுத்துவதையும் பார்க்கின்றோம்.


இது ஆரோக்கியமான,மனித நேயமுள்ள சிந்தனையன்று.


தர்மத்தையும் நீதியையும் தாங்கிப் பிடிக்க நினைப்போர், தூக்குத் தண்டனையின் துன்மார்க்க நீதியைச் சிந்திக்கத் தவறியவர்கள் ஆகின்றார்கள்.


இங்கு ’மனிதனை மனிதன் தூக்கில் இடுகின்ற நீதியை யார் வழங்கியது? என்பதை ஆதாரப் பூர்வமாகச் சொல்லுங்கள். புராண,இதகாச காலங்களில் கூட ஆயுட் சிறை,கடுஞ்சிறை,நேரில் போரில் கொல்லுதல் முதலான தண்டனைகள் தரப்பட்டிருக்கின்றனவே ஒழிய வழக்கு நடத்தித் தூக்கிலிடும் வழக்கம் வலியுறுத்தப்படவில்லையே.


அரசர்கள் ஆண்ட காலத்தில் குற்றவாளிகளைக் கொல்வதற்கு பயன்படுத்தப் பட்டதுதான் சிரத்தை வெட்டும் கொலைத் தண்டனை. கோவலன் வாழ்வில் இக்கொடுமைத் தீர்ப்பு எவ்விதம் கொடுமையில் முடிந்தது என்பதற்குச் சிலப்பதிகாரமே சான்று.


மனிதன் மனிதன் சட்டத்தின் பெயரால் கொல்ல முடியும் என்பது அறிவுக்கும் மனித நேயத்துக்கும் புறம்பானது. ஒருவனைச் சட்டத்தால் திருத்ததான் பார்க்க வேண்டுமே ஒழிய அவனைக் கொல்வதன் மூலம் அவனைச் சார்ந்த குடும்பத்தார், எவ்விதக் குற்றமும் செய்யாமலேயே சிறுகச் சிறுகக் கொல்லப்படுவதற்கு இதே சட்டம் காரணமாக இருக்கின்றதே? இதை யார் உணர்வது?


இன்றுள்ள தூக்குத் தண்டனைச் சட்டம் நமது அரசியல்வாதிகளுக்குத்தான் சாதகமாக இருக்கின்றதே தவிர,நீதிக்கு அல்ல’ என்பதை நாடு கண்டு கொண்டுதானே இருக்கிறது? கொலை செய்தவனை சட்ட ரீதியாகக் கொல்வது என்பது கொலை செய்யாதவர்களைத் தேவையில்லாமல் சட்டத்தின் பெயரால் மிரட்டுவதே அன்றி வேறு என்ன?


இந்தத் தூக்குதண்டனை எதிர்ப்பைப் பேரறிவாளன்,சாந்தன்,முருகன் என்ற தமிழர்களின் பொருட்டு நான் எதிர்க்கவில்லை;நீதி தேவதையின் கண்களை நிஜமாகவே மறைத்துக் கொண்டு, அரைகுறை ஆவணங்களின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுகின்ற மரண தண்டனைகளில் மனித நேயம்கொல்லப் படுவதைத்தான் எதிர்க்கின்றேன்.


பேரறிவாளன்,சாந்தன்,முருகன் இந்த மூவரின் விஷயத்தில்,தூக்குத் தண்டனை ஆதரிப்போர் தெரிந்து கொண்டது என்ன?


இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்தவரை, மறுபடியும் பிரதமராக வரப் போகிறவரை கொடூரமாகக் கொன்றவர்களுக்குத் துணை போனார்கள்;அதனால் மரண தண்டனை’ என்று வழங்கப் பட்ட தீர்ப்பின் அடிப் படையில்தானே தூக்கில் இட வேண்டும் என்று துடிக்கிறார்கள்?


இவர்கள் குற்றம் செய்தார்கள்; இவர்களால்தான் ராஜிவ் கொடூரமாகக் கொல்லப் பட்டார்’ என்பதுதானே வாதம்?


ராஜிவ் காந்தியின் மரணத்தின் பின்னணி மர்மமானது. அது பல்வேறு ஊகங்களுக்கு வித்திட்டுள்ள நிலையில் அதனை மறுபடியும் அலசிப்பார்க்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது..


மிக அதிக அளவு பாதுக்காப்பு வளையம் கொண்டராஜிவ் காந்தியை மிக அருகில் நெருங்கி ஒரு மனித வெடிகுண்டு மாலையிடும்போது வெடித்ததில் அவர் கொடூரமாகச் சிதறிப் போனார் என்பது உண்மை.


அந்த உண்மையின் உண்மையான பின்னணிக் காரணங்கள் எல்லாம் ராஜிவ் காந்தியை நேரில் நின்று கொன்றவர்கள் சிதறிச் செத்துப் போனதுடன் செத்துப் போய் விட்டன என்பதும் ஜீரணித்துக் கொண்டாகவேண்டிய உண்மை.


கொலைக் குற்றத்துக்கு இவர்கள்தான் உடந்தை என்று கண்டு பிடித்து விட்டதாய்க் காட்டப் பட்ட ஆவணங்கள், தகவல்கள் அனைத்தும் அனுமானத்தின் அடிப்படையில் நம்பி வழங்கப் பட்ட மரண தண்டனை என்பதால்,அத்தகைய தண்டனையை மறு பரி சீலனை செய்யவும் விசாரணையின் சரியான போக்கை ஆராயவும் எவருக்கும் அருகதை இல்லாது போயிற்று.


நீதி மன்றம் இது குறித்து விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டதா?


இதையெல்லாம் இவர்கள் - இந்த நீதியின் மைந்தர்கள் உணரவில்லை.


எனவே, இம்மூவருக்காக மட்டும் ”தூக்கை தூக்கில் போடுங்கள் என்று நாம் வலியுறுத்துவதை விடவும் நீதி நெறி, அறவழி, இறை நம்பிக்கை இவற்றின் அடிப்படையில் நம்பிக்கை கொண்டோர் யாவரும் முற்றும் உணர வேண்டிய தர்ம நெறி: “மனிதனை மனிதன் தூக்கில் இடக் கூடாது” என்பதையே நாம் முனைப்புடன் வலியுறுத்த வேண்டும்.


தூக்கில் இடும் தகுதி மனிதனுக்குக் கிடையாது; ஒரு நாட்டின் மேலான சட்ட உரிமையாகவும் அதை ஏற்க இயலாது.. கொலைக் குற்றவாளி’ என்று ஒருவர் நிரூபிக்கப்பட்டபின் தூக்குத் தண்டனை அளிப்பதுதான் சட்டம்’ என்றால் அந்தச் சட்டத்தைப் பராமரிக்கின்ற ஆட்சியாளர்களாகிய அரசியல்வாதிகள் நாட்டையே சுரண்டி, அதே சட்டத்தின் பாதுகாப்பில் வாழ்கிறார்களே அவர்களை ஏன் அத்தகைய சட்டம் ஒன்றும் செய்வதில்லை?.


’சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்’ என்பது ஒரு சொலவடையாகத்தான் இருக்கிறதே தவிர,உண்மையில் அப்படியா சட்டம் பராமரிக்கப் படுகிறது.?


நீதிமான்களே, நெஞ்சில் கை வைத்துச் சொல்லுங்கள்?


கொலைக் குற்றத்தைவிடவும் கொடிய ஊழல்களைச் செய்வோர் நாட்டின் தலைவர்கள்; அவர்கள் சட்டத்தின் பாதுக்காப்பில் சகல் வசதிகளையும் பெற்று ஆள்வதற்கு ஆலபனை செய்து கொண்டு, அறிந்தும் அறியாமலோ உணர்வுகளின் அடிப்படையிலோ காரண காரியமாகவோ கொலை செய்கிறவர்களைத் தூக்கில் இட்டுக் கொல்ல வேண்டும் என்று கூக்குரல் இடுவது அறியாமையின் கொடுமை.அதுவும் அனுமானத்தின் அடிப்படையில் கொலைகாரர்கள் என்று தீர்மானிப்பது கொடுமையிலும் கொடுமை.


நீதியைக் கொன்று விட்டு ஒரு அரசாங்கமே கொலை செய்வதை அறிவுடையோர் ஏற்க முடையாது; அவ்வாறு ஏற்பவர் அறிவுடையோர் அல்ல.


சட்டத்தின் வன்முறையைச் சத்தியம் ஒருபோதும் அனுமதிக்காது
.
நீதியுடனும் நியாயத்துடனும்-
கிருஷ்ணன் பாலா
6.9.2011

சிந்திப்பீர் நண்பர்களே..! (எழுதுகிறேன் - தொடர்:11)

அருமை நண்பர்களே,
வணக்கம்.

எனக்குள் ஓர் நிறைவை இங்கு, முக நூல் நண்பரும் பண்பாட்டுப் பாவலரும் முகநூலில் பல்லோரின் ஆசானுமான தோழர் இராஜ.தியாகராஜன் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்.

‘இது எனது இயல்பு’ என்றொரு கவிதையை இங்கு சில நாட்களுக்கு முன் நான் எழுதிப் பதிவு செய்தமைக்கு அவர் எழுதியிருந்த வார்த்தைச் சான்றிதழ்தான் அது.


அவர் இப்படி எழுதியிருந்ததை எனக்குரிய கர்வத்தோடு மீண்டும் இங்கே வாசக நண்பர்களுக்கு வெளிச்சம் இட்டுக் காட்ட வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது.அவர் எழுதினார்:


இராஜ. தியாகராஜன்): மிக நன்று சந்தக்கவிமணியாரே! உங்கள் எழுத்துகள் என்றுமே எனை ஈர்ப்பவை! காணும் காட்சிகளின் உலகியல் இயல்பு; நிறைய ஆதங்கம், உள்ளீடானத் தேடல்களுடன்; எவரிது என்று தவறு செய்பவர்களைத் தட்டிக் கேட்கும் வீரம்; உங்களின் படைப்புகள் நூலாக வெளியாகி உள்ளதா? (நான் 600க்கு மேல் பாடல்எழுதி இருப்பினும், வாழ்வியல் வசதிகள் இருப்பினும், இன்னும் வெளியிட நேரம் வரவில்லை!) இருந்தால் பதிப்பகம் பெயர்/முகவரி/ தொலைபேசி சொல்லுங்கள். 29 August at 21:50 ·


நான் அவருக்கு எழுதினேன்:


@இராஜ. தியாகராஜன்: அருமைத் தோழரே, உங்கள் அன்பு நிறைந்த எண்ணங்களுக்கு நன்றி.


முன்பு 1987 களில் ‘இந்த ராஜ பாட்டையில்....’ என்ற எனது புதுக் கவிதைத் தொகுப்பு வெளியாகிற்று. அதற்கு முன்பு கண்ணதாசன், கல்கி,கோகுலம், ஆனந்த விகடன்,சுதேசமித்திரன், அலிபாபா,வாழும் தமிழ் உலகம் இதழிகளிலும் பிற இதழிகளிலும் எனது கவிதைகள் நிறையப் பிரசுரம் பெற்றிருந்தன.


மரபு சார்ந்த கவிதைகளில்தான் எனது ஈடுபாடு அதிகம். எனினும் அவற்றை நூலாக வெளிக் கொணர வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் அந்த ஒரு நூலுக்குப் பிறகு நலிந்து விட்டது.


எந்தப் பதிப்பகத்தாரையும் சென்று பல்லிளிக்கும் பண்பு எனக்கில்லை என்பது இதில் முக்கியக் காரணம். பதிப்பகத்தாருக்கும் ’என்னை ஏமாற்ற முடியாது’ என்பது தெரிந்திருக்கிறது என்பது அடுத்த காரணம். ‘ மாணிக்கத்தைக் குப்பைக்குள் போட்டுத்தான் காட்ட வேண்டும்’ என்ற பழமொழியில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாது போனதால் ’பல்வேறு குப்பை நூல்களுக்கு நடுவே எனது நூலை விற்பனைக்கு வைக்க வேண்டுமா?’ ன்ற திமிர் மூன்றாவது காரணம்.


இப்போது அதைவிடப் பெரிய குப்பையாக இந்த ’முக நூல்’கிடைத்து விட்டபடியால் ’ இதற்குள் கொஞ்சம் வைரங்களையும் புதைத்து வைக்கலாமே’ என்ற ஞானம் பிறந்து விட்டது. அதனால் இப்போது பதிப்பகத்தின் ஞாபகமே இல்லாது போய் விட்டது.


இது இருக்கட்டும் தோழரே,


நல்ல நூல்களை வெளியிடும் தகுதி யாருக்கு வருகிறது என்று காத்திருக்கின்றேன்.எனக்குப் பலரைத் தெரியும். இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகளையும் சமூகப் பார்வை கொண்ட படைப்பு நூல் ஒன்றையும் வெளியிடும் அளவுக்கு விஷயக் களஞ்சியம் இருக்கிறது.


இந்த விஷயங்களுடன் உங்கள் படைப்புக்களையும் இப்போது கருத்திற் கொண்டுள்ளேன். கொஞ்சம் பொறுத்திருங்கள். முதலில் நாம் நேரில் சந்திக்க வேண்டும்.


இந்தப் பதிவைத் தாமதமாக எழுதுவதற்குப் பொறுத்தருள்வீர்.


நட்புடன்,
கிருஷ்ணன் பாலா
4.9.2011


அறிவார்ந்த நண்பர்களே,நண்பிகளே,,
அருமைத் தோழர் திரு.இராஜ தியாகராஜன் அவர்கள் இந்த முக நூலின் தகுதிமிக்க பண்பாளர்;படைப்பாளர்; பாவலர்; தமிழையும் அதன் நுண்மான் செறிவையும் அறிந்தார்க்கும் அறியாதவர்க்கும் ஆசானாகி எடுத்துரைப்பவர்.
எனது பதிவுகளை அகநிறைவோடு அவர் தொட்டுச் சொல்லியிருப்பதில் உண்மையாகவே எனது எழுத்தின் இறுமாப்பு இன்னும் ஏறி நிற்கிறது என்றே சொல்வேன்.


ஏனெனில், கற்றாய்ந்த அறிவுடையோர் இங்கே மிக மிகக் குறைவு.
அரைகுறைகளே அதிகம் ஆட்டம் போடுகின்றன. கணினியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பேசுவோர் 90 சதம் இளைஞர் இளைஞிகளே.
படித்தவர்;பண்புடையோர்;;பெரியோர் என்றிருப்போரில் 90 சதவீதம் பேருக்குக் கணினியில் பேசும் ஆர்வமோ அக்கறையோ திறனோ இல்லை!
எனவே கணினியையும் முக நூல்,இணைய தளம்,போன்ற நவீனத் தொடர்புகளையும் பயன் படுத்திக் கொண்டு நமது மேன்மையான பண்புகளை மறந்து,மேலைக் கலாசாரத்தின் சீர்கேடுகளில் சிக்கிக்கொண்டு, ’உலக மயம்’ என்றும் ’உன்னதமான நாகரீகம்’ என்றும் கொண்டாடத் தலைப்பட்டுள்ள நமது இளைய சமுதாயத்தினருக்கு ’எது நல் வழி: எது நம் முன்னோர் காட்டிய உயர் வழி? பண்பாடு? எது நம் மொழியின் மாண்பு?;அதன் இனிமை;பெருமைகள் எல்லாம்’ யாதெனெச் சொல்லும் அறிவும் ஆற்றலும் கொண்டோர் இங்கே அதிகம் இல்லாதிருப்பது நிஜம்.


எனவே,இதற்கு மாற்றாக,தமிழின் உயர்தனிச் சிறப்புக்களை எடுத்துச் சொல்லவும்,நமது சமூகச் சிந்தனைகளின் முக்கியத்துவத்தை நிலை நாட்டவும்;எளிய சொற்களில் இனிய கவிதைகள் சொல்லி அதன் மூலம் நமது இலக்கைக் காட்டவும் முடிவு செய்து ஒரே நாளில் இந்த இணைய தளத் தொடர்புகளைக் கற்றுக் கொண்டேன் என்பது, தமிழின்பாலும் அதை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும் என்ற தணீயாத ஆர்வதினாலும்தான்.


எவருடைய துணையும் இன்றி இந்த ‘முக நூல்’ ,வலைத்தளம் முதலானவற்றை ஏற்படுத்தி,தமிழில் எழுதும் முறையையும் ஒரு அரை மணி நேரத்தில் நானாகக் கற்றுக் கொண்டது ஓர் ஆச்சர்யமான விஷயம். இதற்கு நேரிடைச் சாட்சி ;இதே முக நூலில் நண்பனாக இருக்கும் திரு.முத்தையா தயாளன்தான்.


அது ஒரு தனிக் கதை;என்ற போதும் சுவையானது;நீங்களும் தெரிந்து கொள்ளவேண்டியதுதான்.


சென்ற ஆண்டு நெல்லையில் SCAD என்ற குழுமங்களின் பொறியியல் கல்லூரிகளின் வேலைவாய்ப்ப்பு மற்றும்பயிற்சித் துறை இயக்குநராக நான் இருந்த சமயம், எங்கள் கல்லூரிக்கு சொற்பொழிவாற்ற எனது மதிப்பிற்குரியவரும் தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் ‘தமிழ்க் கடல்’ எனப் போற்றப் படுபவருமான ’அய்யா நெல்லைக் கண்ணன் அவர்கள் வந்தார்கள்.


நீண்ட காலமாக அவரை நேர் நின்று பழகவும். நட்புக் கொள்ளவும் கனவு கண்டிருந்த எனக்கு அவரை வரவேற்பு செய்யும் வாய்ப்பு அமைந்தது.


‘அம் மாபெரிய சான்றோனுக்கு எதைத் தந்தால் அவர் மனம் குளிரும்’ என்று எனக்குள் பேரலையை ஏற்படுத்தியது. இருப்பதோ 24 மணி நேர அவகாசம்.

அவருக்குத் தமிழால் மாலை சூடுவதை விடப் பெரிய பரிசு வேறு எதுவும் இருக்க முடியாதென மனம் சொல்லிற்று.உடனே ’மட மட என்றொரு கவிதை நதி ஊற்றெடுத்தது. அரை மணித் துளியில் ஒரு வரவேற்புரையைக் கவிதை நடையில் எழுதி விட்டேன். எனது சக அலுவலர்கள் சிலர் அந்தக் கவிதையைப் படித்து விட்டு அற்புதம் என்றனர். எனது படைப்பின் மெருகும் பவிசும் வெகுவாகக் கூடி விட்டது.

‘சரி,இதை அழகான வடிவத்தில் கணினியின் மூலம் அச்சிட்டு அழகு படுத்த வேண்டுமே?’. அவ்வளவு பெரிய கல்வி நிறுவனத்தில் உடனடியாகத் தமிழில் ‘டைப், செய்து தரும் திறமையுள்ள ஊழியர் அந்தச் சமயத்தில் இல்லை. இனி நெல்லையின் வீதிகளில் சென்று உரிய கடையைத் தேடி ‘டைப்’ செய்யும் மனோ நிலையோ நேரமோ இல்லை.


‘எனக்கும் வெகு நாட்களாக நமது கவிதையை நாமே கணினியில் அடிக்க முடியாத நிலை கேவலாமாக இல்லையா?’ என்று எனக்குள் ஒரு கேள்வி தொடர்ந்திருந்தது.


எனக்கு நவீன கணினி வசதிகளை SCAD நிறுவனத் தலைவர் தந்திருந்தார். இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும்? எத்தனை நாள்தான் பிறரைச் சார்ந்திருந்து நமது தமிழைப் பிறர் பிழைபட எழுத,திருத்தும் நிலை தொடர்வது?


சிந்தித்த மனம் ,கணினியில் அமர்ந்து தமிழ் SOFTWARE ஐ இறக்குமதி செய்து அரை மணி நேரத்தில் எனது தமிழை நானே அச்சில் ஏற்றும் திறனை நிரூபித்துக் கொண்டேன்.


யாரும் நம்பவில்லை;நானே அந்த ’அற்புதமான’ வரவேற்புக் கவிதையை ‘டைப்’ செய்தேன் என்பதை. ஆனால் எனது சக ஊழியரான முத்தையா தயாளன்தான் அருகிருந்து வியந்து மகிழ்ந்த நண்பர்.


பிறகென்ன அடுத்த நாள் மேடையில் அய்யா நெல்லைக் கண்ணன் அவர்களுக்கு எனது வரவேற்புக் கவிதையை நீட்டிய கணமே,அவருக்கு நான் ஆயுட்கால நண்பனாக மாறிவிட்டேன்.

ஆயிரக்கணக்கான வரவேற்புப் பத்திரங்களைப் பெற்றிருக்கும் அந்தப் பெரியோன், ‘இந்தச் சிறியோனின் வாழ்த்துக் கவிதையைத் தனது அறைக்கு வருகின்ற அத்தனை பேரும் படிக்கவும் மகிழவும் இன்று மாட்டி வைத்திருப்பது ஒன்றே‘ எனது தமிழுக்கு வழங்கப் பட்டிருக்கும் தரச் சான்றிதழ் என தலை நிமிர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றேன்

தமிழ் இலக்கியங்களிலும் அதன் பண்பாட்டுச் சிகரத்திலும் செம்மார்ந்த ஆன்மிகச் செறிவிலும் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கும் அந்தத் தமிழ்க் கடல் விரும்பும் என் எழுத்துக்களைத்தான் இங்கே அரங்கேற்றி வருகின்றேன்’ என்பதைச் சொல்லவே இந்த நிகழ்ச்சியை மேற்கோள் காட்டுகிறேன்


நண்பர்களே.


எனது மதிப்பிலும் நட்பிலும் சிந்தனைகளிலும் நிறைந்திருக்கின்ற பண்பட்ட படைப்பாளர்களும் பார்வையாளர்களும் பலர் இந்த முக நூலில் இருக்கின்றார்கள்.அவர்களில் ஒரு சிலரை பட்டியலிடுவதென்றால் எனக்குப் பாயசம் சாப்பிடுவதுபோல்.

அவர்களில் தோழர் இராஜ தியாகராஜன் குறிப்பிடத் தக்கவர். எனது எழுத்தைப் பாராட்டியிருக்கிறார் என்பதாலேயே இப்படிக் குறிப்பிடுகிறேன் என்று எண்ணி விடாதீர்கள்.

எனது முக நூலைத் தொடர்ந்து படித்து வருகின்றவர்களுக்கு இந்த உண்மை தெரியும்.

மன்னார்அமுதன்,மணிவண்ணன்,சு.போ.அகத்தியலிங்கம்.அன்புடன்பொன்னிவளவன், ஸ்ரீராம்கிருஷ்ணசாமி, சாலைமாணிக்கம்,  யமுனேஸ்வரிஆறுமுகம், ரவிசாரங்கன், தமிழாகரன்சிவம், உதயன்சத்தியானந்தன், லோகநாதன் பொன்னுசாமி மற்றும் சிலர் எழுதி வரும் எழுத்துக்கள் தமிழுக்கும் இலக்கியத்துக்கும் நமது உயர்பண்பாட்டுச் செறிவுக்கும் உகந்தவை; உரமானவை.

இன்னும் சிலர் இருக்கின்றார்கள்.தர வரிசைப் பட்டியலிட்டு தரம் கெட்டவர்களைக் காட்டுவது என் நோக்கம் அல்ல;இவர்களின் வரிசையில் நின்று எனக்கெனத் தனி நடையுடன் கவிதையும் கட்டுரையுமாய்த் தருகிற ’எனது நோக்கத்தின் நுணுக்கம் இங்கு பலருக்கும் பட வேண்டும்;அதுவே பரவ வேண்டும்’ என்பதே எனது விழைவு.


ஆம் நண்பர்களே, அதற்காகவே, இந்த முக நூலை ‘சிறு பிள்ளைத் தனத்துக்கு இரையாக்கி விடாமல் எழுத்தின் மாண்பினை நிலை நிறுத்தும் நோக்கோடு இங்கே பதிவுகள் செய்து வருகின்றேன்.


எனது நாவும் பேனாவும் என்றைக்குக் தடம் புரளாமல் தடம்புரள்கிறவர்களைச் சாடியும் நல்ல தடம் காட்டுகிறவர்களை நாடியும் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை இங்குள்ள எனது நண்பர்கள் அறிவார்கள்.


இந்த முக நூல் பதிவுகளில் எவரேனும் எனது எல்லைகளில் ( எனக்கு tag செய்தோ எனது சுவற்றில் இணைப்புக் கொடுத்தோ) ‘விரசத்துடன்’ கருத்துக்களைச் சொன்னால் கண்டிக்கும் குணம் என்னை ஆட்கொண்டு விடுவதையும்;அதே சமயம் கொஞ்சம் ’ரசமான’ இலாக்கியத் தரம் சார்ந்த காதல் சிந்தனைகளை நான் எழுதும்போது எனது நண்பர்கள்..’ஸார்... நீங்களுமா?’ என்றும் ‘ அய்யோ... நம்ப முடியவில்லை ஸார்’ ” என்றும் கேட்டு,கிட்டத்தட்ட என்னை ஓர் சன்னியாசி நிலைக்கு மேல் காண்பதற்கு விருப்பபடாதவர்களாகவும் ஆன நிலையைக் காணலாம்.


ஏன்,இதைச் சொல்லுகிறேன் என்றால், இங்கே தரமான இலக்கியச்சுத்தம் நிறைந்த, சமூக நோக்கம் கொண்ட,நம் பிள்ளைகளின் நலமான எதிர்காலச் சிந்தனைகளை உள்ளடக்கிய, தமிழின் மேன்மையைப் பறை சாற்றுகின்ற படைப்புக்களைத் தரும்போது அவற்றை உள்வாங்கிக் கருத்துக்கள் வழங்குவோர் மிக மிகக் குறைவு. அப்படியே வழங்கினாலும் nice, good, aahaa, nandru என்ற சொற்களுக்கு மேல் அவர்கள் எழுதுவதற்கு விரும்புவதில்லை ஆனால் உப்பு சப்பில்லாத விஷயங்களில் தலையிட்டு மிகப் பெரிய வாதங்களே நடக்கின்றன.


ஒரு பக்கம் ’காதல் கவிதை’ என்ற பெயரில் ஒப்பாரிகள்; சாக்கடையையும் மிஞ்சும் சண்டப் ப்ரசண்டங்கள்; எங்காவது ஒரு பெண் ’தத்துப் பித்தென்று’ எதையாவது பதிவு செய்து விட்டால் அழுகிப் போன பழத்துக்கு மொய்க்கும் ஈக்களாக ஆண்கள் (?) கூட்டம்; பதிவுக்கும் பதிலுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத துப்பல்கள்; பருவக் கோளாறுகளின் பரவசப் பார்வைகள்; வெட்கங் கெட்ட விரச வரிகளையே தொடர்ந்து எழுதும் பெட்டைகளின் பித்துக் குளிப் பிதற்றல்கள் …. என்று தாராளமாகவும் ஏராளமாகவும் இங்கே சந்தைக் கடைபோல் விரிந்து கிடக்கின்றன.


அத்தகைய விஷ(ய)ங்களுக்கு நடுவே, ’விலை மதிப்பில்லா வைரங்கள்’ என வார்த்தை மணிகளை இலவசமாகக் கடை விரிக்கின்றவர்களில் நானும் ஒருவன்‘ என்பதை இங்கே முரசறைந்து முழங்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலை இருக்கிறது,நண்பர்களே.

நல்ல பண்பாட்டை நேசிப்போரும் ’இளைஞருக்குரிய நல் வழி காட்டுதல்கள் தேவை; என்று வாசிப்போரும் இங்கு பெருக வேண்டும்.

சிறுபிள்ளைத் தனமும் சீரழிந்த சிந்தனைகளில் மூழ்கும் குணமும் நம் இளைய சமுதாயத்தினரிடையே குறைய வேண்டும்.

அதற்கேற்ற வகையில் உங்கள் கருத்தாடல்களையும் பின்னூட்டங்களையும் எழுதுங்கள். எங்கெல்லாம் எழுத்தின் மேன்மையும் உண்மையும் பதியப் படுகின்றனவோ அங்கெல்லாம் மனம் திறந்து பாராட்டுங்கள்; எங்கெல்லாம் சீரழிக்கும் சிந்தனைகளும் சிரம் குனியும் பதிவுகளும் பரப்பப்படுகின்றதோ அங்கெல்லாம் சீறி எழுங்கள்..

சிறுமதியாளர்கள் திருந்தி நல்ல எழுத்துக்களைத் தரும்படிக்கு உங்கள் கவனம் இங்கே பதிய வேண்டும்.

அதன் சின்னமாகவே அருமைத் தோழர்,பாவலர் இராஜ தியாகராஜன் அவர்களின் சான்றிதழ் இதுவெனச் சொல்ல எழுந்தது இக்கடிதம்.

சிந்திப்போர் எழுதுங்கள்;சிந்தையுடையோர் பதியுங்கள்.

உண்மையுடனும் உரிமையுடனும்-

கிருஷ்ணன்பாலா

4/9/2011